Van Brussel naar Dakhla tot ... en terug

Er zijn alweer 20 dagen voorbij, tijd voor een update.
Na een nachtelijke treinrit kwamen we uitgerust aan in Hue. We maakten een wandeling langs de Perfume river naar de citadel, waarbinnen zich ook het optrekje van de voormalige keizelijke familie bevindt. Het complex werd grotendeels verwoest tijdens de Franse en Amerikaanse oorlogen, maar is ondertussen voor een gedeelte gerestaureerd. Dit ondermeer met dank aan de toeristen. De inkomsprijs voor "foreigners" is maar liefst 10X zoveel dan wat Vietnamezen betalen.
We vonden het in elk geval de moeite en zelf de vele ruïnes hadden nog iets behouden van de glorie van weleer.

Toegangspoort tot de "purple city"

We boekten ook een daguitstap naar de DMZ (gedemilitariseerde zone).
Dit was ten tijde van de Amerikaanse oorlog het gebied dat diende als buffer tussen Noord en Zuid en de lokatie van legendarisch gevechten en plaatsen zoals onder andere Khe Sanh, Hamburger Hill, het begin van de HO Chi Minh trail en de Vinh Moc tunnels. We hebben veel gezien maar vooral veel afgezien. In totaal zaten we ruim 8h op de bus en het Engels van onze gids was onverstaanbaar.

Xav in de Vinh Moc tunnels

De dagen daarop huurden we een brommer en storten ons in de choas van het Vietnamese verkeer. We vonden (na lang zoeken), net iets buiten de stad, de keizerlijke graven.
Iets vlotter verliep ons uitstapje naar de Elephant Springs. We reden we 50 km op onze scooter langs Highway 1 in de brandende zon en waren opgelucht dat we een duik konden nemen in het kristalheldere water.
Nadat we een rustig plekje ontvlucht waren wegens reusachtige spinnen en vleesetende visjes, gingen we tussen de locals bij de drukste waterval zitten.  We werden onmiddelijk uitgenodigd door een familie uit Danang om samen met hen te picknicken. Ondanks de taalbariëre was het gezellig en hun gastvrijheid was hartverwarmend.

Picknick !

Onze volgende bestemming was Hoi An, een leuk stadje met een mooi en goed bewaard oud centrum en een leuk strand.
Meer nog is het de plaats om kilo's op maat gemaakt gerief in te slaan.  Wat je maar wil, ze maken het. Onze bestelling : 3 kleedjes, 2 hemdjes, een broek, 3 rokjes, een paar sandalen, 2 winterjassen en 2 nieuwe zakken om onze inkopen te vervoeren.
Naast shoppen en relaxen op china beach, hebben we ook eens een jet-ski gehuurd en Xav is de My Son ruïnes gaan bezoeken, een Cham-cultuur tempelcomplex uit de 8-12 eeuw dat midden in de jungle ligt op een 50-tal kilometer van Hoi An.

Bezig met onze bestelling

Zonsopgang op China beach 

Hierna vertrokken met de bus naar Quy Nhon. Dit kuststadje ligt buiten de platgetreden toeristenpaden en wordt vooral bezocht door Vietnamezen op huwelijksreis. We vonden een kamer met zeezicht, voorzien alle comfort en elektrische snufjes, met mega ontbijtbuffet en zwembad  en besloten hier nog wat beachtime in te lassen voor we naar Ho Chi Minh City vertrokken. Qui Nonh zelf was niet zo interessant maar in de omgeving waren een aantal paradijselijke stranden te vinden, waaronder Ba Bau beach, waar we een namiddagje doorbrachten.
Na 3 dagen waren we het nietsdoen wat beu en namen we de "Golden Train" richting Saigon.
In de reisbrochure stond dat dit de Luxe-versie is van de toch al comfortabele slaaptreinen, inclusief cinema wagon, uitklapbaar salon en flatscreen in elke cabine, luxuesbuffet, enz.. Niet dus :-) Buiten een paar plastiek bloemetjes in een gebarsten vaasje leek alles heel hard op een standaard trein. Een leuke verassing was wel dat we onze cabine voor onszelf hadden (de 2 hoogslapers bleven vrij)

Het zwembad van ons hotel in Qui Nonh

Ba Bau beach

De volgende ochtend kwamen we aan in Ho Chi Minh City.
Saigon (voor 1975 de officiele naam van HCMC en nog steeds door iedereen behalve de overheid zo genoemd) is ondanks de drukte een aangename, relatief moderne en boeiende stad. Veel minder claustrofobisch dan Hanoi.
We zijn eens langsgelopen bij de Ben Than Market, vanwaar we met een paar extra kilo's bagage terug richting hotel trokken (die extra zakken waren een goede investering)
We trokken ook naar het Reunification palace en de dag daarop naar het War Remnants museum.
Vooral dit laatste museum heeft ons erg aangegrepen. De focus ligt vooral op de oorlogsmisdaden van de Amerikanen en de "puppet"-regering van Zuid-Vietnam. Onpartijdigheid is hier (zoals overal in Vietnam) niet echt aan de orde en de "heldendaden" van de Vietcong worden soms iets te uitdrukkelijk verheerlijkt maar de verzameling foto's, documenten en voorwerpen die er tentoongesteld worden geven pijnlijk duidelijk de gruwelen van de oorlog in Vietnam weer.

In de kelders van Reunification palace

Communisme versus kapitalisme in Saigon

 Ondertussen zijn we via Bangkok naar Koh Samui gevlogen.
Ons oorspronkelijk plan om eerst een week door Cambodja te trekken hebben we opgegeven, omdat een week eigelijk iets te kort is en we vooral geen zin hebben om bijna de helft hiervan op boot en bus door te brengen.
In plaats daarvan zitten we nu dus weer op een tropisch eiland in Thailand. Politiek gezien is het momenteel niet de stabielste regio maar daar valt hier in het zuiden weinig van te merken.
Overmorgen vertrekken we naar Ko Tao waar we ons gaan verdiepen in activiteiten zoals duiken, snorkelen, yoga en een egaal kleurtje krijgen.

Ons bungalowtje op Buddha beach

Het uitzicht vanaf ons terras

Après quelques semaines d'absence (le temp pase vite) nous voilà de retour avec un petit récit. Pas de video cette fois ci (congé annuel de crol ;-) ) mais quand mème quelques photos. Bon, à commencer par Hue. Une ville qui est surtout connu pour la "forbidden purple city", la citadel et ces tombeaux d'empereur monumentaux.
La "F.P.C" est situé a l'intérieure de la citadelle et est en fait une anciène ville impériale du début 20ème siècle. L'ensemble des batiments a fortement été bombardé durant la guèrre, cela dit il y reste quand mème encore pas mal de batiments relativement bien conservé ou déja rénové. Surtout les temples/pagodes et quelques unes des demeures impériales.
A part le fait que les rénovations soit surtout financé par les milliers de touristes qui payent +- 10x le prix d'entrée par rapport au Vièts.... c'est intéresant,mais bon, faut ce qu'il faut!

Vestiges Américains citadelle Hue

Le jour suivant ont décida de "s'offrir" un tour direction la "Demilitarized zone" un peu plus au nord. Cette zone était d'importance capitale durant la guerre cause elle formait un "No Mans Land" entre le Nord et le Sud du Viètnam, en d'autre terme, une des nombreuses zones de combats. Bien qu'on voulait juste voir les tunnels de Vinh Moc (village souterrain durant la guerre) le tour nous a permit de voir pas mal d'autres endroits cléfs.
Mais par contre...on a souffert, le voyage en bus était affreux, 8h dans le bus et +- 2h30 à 3h de visites. Bah, on hait les bus!

Vinh Moc

Comme l'expérience bus du jour précédent nous avait pas vraiment satisfait, on décida de tenter le coup en scooter. Il faut savoir que le traffic au Viètnam est très particulier..ca dépasse partout, claxonne en permenance, brèf l'anarchie totale!
Mais finalement, c'est pas ci dure que ca, il suffit de suivre la meute et c'est parti. Du coup ca nous à permis de visiter les alentours de la ville et les tombes impériales à notre tempo. En un mot, génial!

Tombe de Khai Dinh (Hue)

Highway 1

Vu qu'on y pris gout, on est aussi partit visiter les "Elephants Springs", la route fut longue mais magnifique ( 60Km de scooter sur la Highway 1 c'est fatiguant...)
Arrivé sur place on a directement compris que le déplacement en valait la peine ; eau clair cristale, la baignade était raffréchissante! On y a aussi fait connaissance avec l'hospitalité Vièt. Une famille nous a inviter à partager leur Picnic. Bonne expérience. 120km plus tard on était de retour à Hué, fatigué mais satisfait.

Le prochain jour on a pris le train (aaahhh VIVE le train!) direction Danang, une ville surtout fréquenté par des bussinesmen locaux. Seul but de notre visite ; le transfèr pour Hoi An le jour suivant.
Hoi An est une ville super sympa avec un centre très bien conservé et bien sur et surtout la mecce du vètement fabriqué sur mesure. On peut vraiment y faire fabriquer de tout et les prixs défient toutes concurences.
Bien sur on y pas résisté et on c'est laisser emporté par l'envie d'en profiter au maximum. Fatalement on a été obligé d'acheter un sac à dos supplmentaire pour tout savoir emmener...
Pour nous changer les idées shopping on a quand mème fais quelques activiteé culturelles ; visite du centre ville (avec ses maisons d'époques et blindés de petits magasins....et mrd...), balades en jet-ski, après midi plage à China Beach et bein sur les ruines de My Son. ;-)
My son est un groupe de vestige de temples de l'ancienne culture Cham, datant du 8ème au 14ème siècle (si je ne me trompe pas) en plein milieu de la jungle à 50km de la ville.(wep, à nouveau en scooter)
Comme on craignait ne jamais savoir s'arrèter de faire fabriquer des fringues, ont a "fui" en direction de Quh Nhon.

My Son édifice principale

Vendeuses de fruits à Hoi An

Relax time à China Beach (Hoi An)

Cela nous à de nouveau couté un voyage en bus de + de 8h avant d'y arriver. Mot clefs de ce voyage ; chauffeur avec "dead wish", sièges clostrophobiques, bouffe dégeulasse, transpiration et durant tout le trajet humour Vièt à la télé....
Heureusement, ca c'est bien fini. On y élu résidence dans un hotel ( impeyable en Europe bien sur) dit "de luxe" pour quelques jours, pour se reposer un peu de toutes ces expériences vécues. Bon hotel par les Vièt pour les Vièt, mais pas de plaintes pour autant ; piscine, vue sur mèr, copieux buffet de petit déj et chambre cosi comfort.
Le seul point négatif est que la qualité de l'eau de mèr y est très mauvaise, la bonne nouvelle est que 20Km plus loin il y Ba Bau beach, une plage dans une magnifique baie ou l'eau est transparante et chaude. Le bonheur!
Après 3 jours sur place (il n'y a pas grand chose à voir, mais l'avantage est qu'il n'y pas beaucoup de tourisme) il était temps de repartir.

Fin de journée à Quh Nhon

Après quelques recherches, on tomba sur le service "Golden Train" qui opère entre Quy Nhon et Saigon. A peine plus chèr que le train classique. Décrit comme le "Orient Express" local avec ; wagon cinéma, bar tout classe, cabine comfi etc.. et meilleur horaire, le rève!
Mais bien sur, c'était trop beau pour ètre vrai. La cabine était comfortable sans aucun doute mais le tout sentait surtout le belle époque d'y il y a 30-40 ans...pas de wagon ciné, wagon bar dégue (mais sympa) brèf, le train classique au Viètnam. Largement assez confortable, mais juste un peu décu.

Le fameux "Golden Train"

La veille on arriva à Saigon aka Ho Chi Min City. Bien que on était pas très enchanté à l'idée de d'y aller, une fois ur place on a agréablement été surpris. Hotel sympa pas chèr, relativement propre et beaucoup d'endroit à visiter.
Vu que on y est rester que 2 jours on à juste visiter les endroits les plus intéressant.
La visite à commencé par le Ben Than Market d'ou on est repartis (après 2 heures) direction l'hotel pour y déposer tout nos achats....:-) Ce mème jours on a quand mème encore réussi à visiter le "reunification palace", batiments cruciale dans l'histoire de la guerre qui à ce jour sert encore toujours comme lieu important de l'état Vietnamien. La journée c'est fini par une bonne balade dans la ville.
Le soir je me suis risqué à un massage vièt à la ligue des aveugles de Saigon. Ce groupe s'occupe des aveugles de la ville et leur apprend entre autre le métier de masseur/masseuse professionele, bonne initiative, ètre aveugle est dure en soit mais l'ètre à Saigon doit ètre l'horeur. Mème pour un voyant traverser la rue frole souvent la tentative de suicide..
Le jour suivant, après un brève passage à l'ambassade Thailandaise pour s'informer sur la situation du pays, on visita le " War reminescence Museum". Ici sont exposé des documents, photos et autres attributs de guerre qui dénoncent les atrocitées commits. Bon, il s'agit de celles commis par les Américains et les Sud Viètnamiens et le Viet cong il n'en parlent pas, mais comme on est à Ho Chi Mi ca nous étonne pas. Sortir d'ici sans se sentir mal est impossible. C'est horrible. Le message est clair ; une guerre, ca pue et il n'y a pas de gagnants.

Rotonde statue Tran Nguyen Hai (Saigon)

Accueil de classe par Uncle Ho au "Reunification Palace" (Saigon)

D Pham Ngu Lao vu du balcon (Saigon)

Entretemps on est, après un brève arrèt à l'aéroport de Bangkok, arrivé à Koh Samui, une ile dans le sud du Pays. Normalement on allait encore passé une semaine au Cambodje, mais comme on c'est réalisé que 7 jours dont au moins 3 jours de transports était limite pour voir ce pays, on a décidé de partir direct direction la Thailande. On verra ca pendant un prochain voyage.
Ici, c'est une sort de paradis. On loge dans un bungalow avec vue sur mèr et la plage au bout de la térasse...le bonheur. Dans quelques jours on prend le bateau direction Koh Tao, le paradis de la plongée sous marine et entretemps les mots clefs sont ; relax, soleil, sport, cocotier et relax :-)
Voilà, plus de news suivront plus tard!

Détente à Koh Samui

Halong Bay is het bekendste natuurfenomeen van Vietnam en daar komt natuurlijk volk op af.
We namen een 3-daagse toer en voegden ons bij de vele honderden andere reizigers die in de haven hun boot stonden op te wachten. Na een klein halfuurtje varen bevonden we ons al tussen de kalkstenen eilandjes die over de eeuwen heen verschillende vormen hebben aangenomen. Zo is er bv. een "chicken island", "pointing finger" en "human head island".
We bezochten een grot en konden zwemmen en zeekajakken. De tweede dag maakten we eerst een fietstochtje in het natuurreservaat van Catba island. Daarna vaarden we tot Monkey island, dat bevolkt wordt door 12 agressieve aapjes, die er niet voor terugdeinzen om zich de pas aangeschafte drankjes en snacks dmv intimidatie toe te eigenen.

De nacht brachten we door in Catba Town waar we samen met enkele locals een knaller van een karaoke avond meemaakten.
Volgens onze gids, die niet tevreden was met de situatie en na 1 liedje de biezen nam, not done en unseen in Vietnam. Blijkbaar is het niet de gewoonte dat toeristen en autochtonen tesamen deelnemen aan iets zo 'heilig' als een karaoke. Voor ons in elk geval een onvergetelijke en onbeschrijfelijke ervaring. Zelf een in het Vietnamees gezongen "My heart will go on" hoorde die avond tot ons repertoire.
Na een korte nacht stapten we terug aan boord van onze junkboot & keerden na een lange bustrit terug naar Hanoi.

We bezochten nog het Museum of Ethnology dat heel interessant was en hoewel er nog heel wat bezienswaardigheden overbleven werd de drukte ons te veel en dus besloten we de rust te gaan opzoeken in een tropisch regenwoud.
Samen met Jean-Jacques, een Monegaskse fotografiestudent die we hadden leren kennen in Halong Bay, vertrokken we met de trein (waar voortdurend keiharde propagandamuziek gedraaid wordt) naar Ninh Binh. Een 3h-durende busrit en 20 min taxi later bereikten we 45 km verder het Cuc Phuong national park.
Stilte vonden we er niet maar wel veel groen, duizende vlinders en andere wildlife.

We brachten een bezoekje aan de primate en turtle rescue centers. Beide projecten zijn opgezet door Europeanen en hebben tot doel om schildpadden en apen, die onderschept zijn uit de illagale handel, of verwond zijn door jagers, op te vangen en op termijn opnieuw op een veilige plek in het wild te plaatsen.
Daarnaast trachten ze ook met een voortplantingsprogramma het voortbestaan van de met uitsterven bedreigde soorten te vrijwaren.

Vervolgens trokken we de sportieve toer op. We fietsen met onze gehuurde mountainbikes naar het parkcenter. 20km bergop, waarvan ongeveer de helft 10% helling of meer. Het koste ons letterlijk bloed, zweet en tranen maar na deze uitputtende prestatie wandelden we toch nog even door de jungle.
De accomodatie ter plaatse was stoicijns. De deuren konden niet dicht, de houten muren vol gaten en kieren, elektriciteit enkel tussen 18 en 22h, koude douches, lekkende plafonds, vochtig en vuil beddengoed,... Voor het eerst sinds we op reis vertrokken zelf geen gsm ontvangst. Enkel de tropical rainforest sounds om ons bezig te houden en natuurlijk de onttelbare muggen, spinnen en ratten/eekhoorntjes (?) die rondtrippelden op ons dak.

De volgende dag fietsten we terug naar de ingang van het park, ditmaal 20 km afdaling. :D Voor we vertrokken kregen we nog een overdosis aandacht & een handvol in bananenbladeren gerolde rijstpasta mee van een bende vrolijke vietnamese jongeren.
Op een ongelukkige val van onze reisgenoot na (gelukkig niets gebroken), genoten we van onze laatste uurtjes in het regenwoud.
J.J. vertrok terug naar Hanoi om zijn vliegtuig naar Bangkok te halen en wij zijn ondertussen aanbeland in Ninh Binh waar we maar niet genoeg krijgen van het hervonden comfort en straks de nachttrein naar Hue zullen nemen.

Krabi + KL :

Noord-Vietnam :

Halong Bay est de loin le fénomène naturel le plus connus du Vietnam, bien sur cela attire des hordes de touristes.
On décida de prendre un tour de 3 jours pour bien profiter de ce que l'endroit a à offrir. Pas beaucoup plus tard on se retrouva entre les milliers de formations de "limestone", ce dont quelques unes ont des noms particulier comme "chicken island","pointing finger" et "human head".
Une fois à bord de notre bateau, c'était parti pour les activitées du jour ; visite de la plus grande grotte de la baie et kayak/baignade entre les iles. Après une nuit reposante sur le bateau on à du changer de bateau à 7h45 du mat....mais bon. Quelques tempq plus tard on acosta sur l'ile de Catba pour y faire une balade en vélo dans le parque nationale. Après cet effort sportif direction "Monkey Island", une ile peuplée par 12 singes du genre "je chippe tout ce que je trouve".

Pour se reposer de toutes ces émotions :-),  on passa la nuit dans Cat Ba Town, ou on a su participer à une soirée karaoké mémorable avec notre groupe et une bande de locaux. Selon notre guide du "jamais vu" au Vietnam, cause normalement les touristes et Vietnamiens ne font jamais cela ensemble. Comme il n'était pas à son aise, il a vite filé (après nous avoir chanté une chançon) sous prétéxte qu'il était fatigué...no comment.
Mème une version en Viet de "my heart will go on" apartenait à notre répertoire ce soir là, ptobablement que le "rice wine" offert par les locaux nous ont aider ;-)
Après une courte nuit on remonta sur notre bateau et on reparti fatigué mais heureux direction Halong town et Hanoi.

Ici on en profita pour visiter le "museum of entnology", ce qui nous à permit de mieux comprendre le Vietnam et  ses habitants. Bien qu'il resta encore beaucoup de choses à visiter à Hanoi, on décida de partir vèrs le Sud.
En compagnie de Jean Jaques (un étudiant en photographie sympa) on à prit le train direction Ninh Binh (agrémenté de propagande volume open max). Ensuite, 3h de bus, 20min de taxi et 45km plus tard on arriva au Cuc Phoung National Park.
On y trouva pas le calme mais par contre on y trouva des milliers de papillons et autres animaux sauvages.

Sur place on y a visiter le primate et turtle rescue center. 2 centres qui ont comme objectif de sauver des animaux du circuit illégal et de conserver les éspèces en danger d'extinction.
En complément il essayent de remettre les animaux en liberté dans leur habitat naturel. Bonne initiative!

Le jour suivant c'était parti pour 20km de vélo direction le centre du parque. Des montées de 10% et plus nous ont fait souffrir, mais après cette dure journée ont a quand mème encore trouvé le courage d'aller se balader dans la jungle. Superbe endroit! Arbres millenaires, faune et flaure abondante....le régal.
L'accomodation sur place était des plus basiques, pas de résaux gsm ni internet et douche chaude et electricité uniquement entre 18h et 22h, impossible de fermer la porte de la chambre et draps crades...Et comme passe temps, les bruits de la jungle, les milliers de moustiques, les cris de singes et les rats ou écureuils?qui se baladait sur le plafond.

Au matin ont repris le vélo direction l'entrée du parque, 20km de déscente cette fois :-))) Juste avant de partir ont receva encore une bonne dose d'attention et une poignée de pates de riz roulée dans des feuilles (petits encas local) d'une bande de joyeux jeunes vietnamièns.
Les heures suivantes ont profita de nos derniers moments dans la forèt tropicale et a part une chute (heureusement sans gravitées) de notre compagnon de voyage, le trajèt n'était que du bonheur.
Entretemps Jean Jaques est reparti direction Hanoi et nous on est de retour à Ninh Binh ou ont profite du comfort retrouvé et ce soir on prend le train de nuit direction Hue.

We zijn veilig en wel beland in Hanoi en hebben ons geïnstalleerd in een leuk hotel in het oude stadsgedeelte.
Het is hier niet overdreven warm met temperaturen rond de 25°C, letterlijk een verademing tov Thailand & Maleisië.

Van Khao Lak vertrokken we met een afgeleefde minibus naar Krabi. Minibuschaffeurs maken er hier een sport van om zo snel mogelijk op bestemming te geraken. Niet voor mensen met een gevoelige maag maar we arriveerden inderdaad 30 minuten vroeger dan voorzien.
We kwamen toe temidden van de Songkran-festiviteiten & waren doorweekt tegen de tijd dat we bij ons hotel aankwamen. Tijdens het Thaise nieuwjaar is het de bedoeling om, dmv een overvloed aan water, het slechte karma van het afgelopen jaar weg te spoelen. Alles en iedereen wordt nat gemaakt. De Thai staan langs de weg of rijden voorbij in de laadbakken van pickuptrucks, gewapend met tonnen water, emmers, reusachtige watergeweren en tuinslagen om iedereen die hun pad kruist, gewenst of ongewenst, de volle laag te geven. Hoe kouder het water, hoe grappiger. Ook de toeristen deden vrolijk mee.

In Krabitown zelf was niet zo veel te zien maar er is vanalles te doen in de omgeving.
We boekten een toer met een longtailboat om wat tijd door te brengen op 1 van de 150+ tropische eilandjes en te snorkelen in de Andaman Zee. Kalkstenen kliffen, jungle, witte stranden met hier en daar een kokospalm, glashelder azuurblauw water boordevol kleurige vissen. Kortom, paradijselijk mooi.
Op de weg terug naar het hotel werden we natuurlijk opnieuw natgespletst.

De dag erop gingen we paardrijden op het strand en het platteland van Ao Nang. Dat was spannend :)
Met 2 gidsen en het veulentje van 1 van de paarden trokken we erop uit. Eenmaal op het strand was mijn hengst niet meer te houden en galoppeerde er in volle vaart vandoor. Het strand was, omdat het vloed was, maar een meter breed en de doorgang werd regelmatig versperd door laag hangende takken. Niet de meest veilige omstandigheden. Ik probeerde nog uit te leggen dat het lang geleden was dat ik op een paard gezeten had en het best iets kalmer mocht maar ik denk niet dat ze er iets van verstonden. Mijn gids bleef maar zeggen: "we run now". Xav's paard werd gelukkig in bedwang gehouden door de andere gids. Het was tof maar nogal beangstigend (en in Xav zijn geval nogal pijnlijk).

Het plan was om via het spoor naar Maleisië te reizen maar omdat we er tegenop keken om 24h op de trein te zitten namen we een last minute vlucht vanuit Krabi. Een uurtje later stonden we in Kuala Lumpur.
We zagen de KL tower, de imposante Petronas Twin Towers, China Town en veel shoppingcentra.
Vooral de Time Square shopping mall is er eentje om U tegen te zeggen. Niet alleen zijn er een 1000-tal winkeltjes en restaurantjes maar ook een bowlinghal met 50 banen, een lunapark op 2 verdiepingen, een cinema, een museum, verschillende spa's, 2 vijf-sterren hotels en een pretpark, inclusief rollercoaster. Dit alles verspreid over 8 verdiepingen en 700 000 m2. Crazy Asians indeed.
We probeerden de leukste attracties uit en zagen er nog 'clash of the titans' in 3D.

In onze guesthouse kwamen we een bende Engelsen tegen die er gestrand waren omwille van de vulkaanuitbarsting. Op kosten van onze gastvrouw Jennifer trokken we naar een plaatselijke bar waar non stop bier in zelfbedienings tapmachientjes en drankjes die in brand stonden geschonken werden.
KL is een droom voor shopaholics (winkelen is trouwens de hobbie van de locals) en mensen die van een goed feestje houden, maar te duur voor ons. We waren blij dat we na 3 dagen verder trokken naar Vietnam.

Tijdens de eerste verkenningstochten door Hanoi kwamen we tegen: brommertjes, brommertjes en meer brommertjes, zelfgebrouwen bier en medicale rijstwijn, cobra's in flesjes bij de apotheker (hopelijk hoeven we hier niet naar de dokter), extreem pijnlijke massages (volgens Xav), vriendelijke en uiterst bescheiden Vietnamezen, en toeterende brommertjes..
Morgen vertrekken we voor 3 dagen naar Halong Bay en daarna waarschijnlijk naar Sapa. We spelen met het idee om even naar China af te zakken maar moeten eens bekijken of dat wel haalbaar is.
We hebben ook alweer een nieuw gsm nr: 0084 1 22 42 68 24 3

On est arrivé à Hanoi (Vietnam), la capitale de la Bia hoi et du 2 roues. Confortablement installé dans le vieux centre, on profite de températures agréables 25-30°C (30-40°C en Thailande) et du potin permanent en rue.

Mais bien sur avant ceci, on était encore en Thailande, sur ce un recit de nos derniers jours avant Hanoi;
A Khao Lak, on a pris un minivan direction Crabi. A première vue confortable mais... en vérité plutot orienté sensations fortes.
Au départ tout le monde pensait encore dormir durant le voyage, mais après quelques kilomètres : la désillusion. Minivan version rallye sur les routes de montagnes, le chauffeur nous à déposer 30min plus tot que prévu.
Après avoir survecu se périple, l'arrivée à Crabi était bien sympa. Moins d'une minute plus tard on était trempé de la tète aux pieds ; Songkran, le nouvel an Thai comme grand coupable.
Pendant 3 jours, les rues se transforment en gigantèsque bataille d'eau. Les locaux armées avec seau, tuyeau d'arrosage, pistolets et pick-up transportant des barrils d'eau glacée s'adonnent à cette fète bien sympathique.
Personne n'y échappe, piètons, mobylettes, taxi etc... et biens sur les "Farangs" (touristes) et tout le monde y participe avec joie.
En résumé, superbe fète :-)

La ville de Crabi n'est pas spectaculaire, par contre les alentours sont superbes.
On c'est fait plaisir en partant en excursions en "long-tail boat" visiter les Hong Islands ( plus de 150 micro iles dans la Andaman Sea).
Au programme ; plages de sable blanc, Iles tropicales, snorkeling dans les eaux cristal rempli de poissons multicolores, baignades dans la lagune et sightseeing.
En résumé, un apercu de a qua pourrait ressembler le paradis (ci on s'imagine l'endroit sans les hordes de Thai qui y passait leur jour de fète en famille)
Dès notre retour sur la terre ferme, rebelotte songkran, retour à l'hotel en mode chien trempé ;-)

Le lendemain, une "balade" ( sympa à 1ère vue) en cheval à Ao Nang était programmé.
Très motivé à l'idée de se balader sur les plages blanches et dans l'arrière pays non touristique on commenca la balade.
Dès notre arrivée à la plage, un de nos guides c'est mis à galloper, le cheval de Carol (un màle non castré) à entammé la poursuite.
Heureusement qu'elle à une bonne expérience, mais quand mème après 10ans quelle n'a plus montée.....stress! Heureusement pour moi (débutant) mon cheval était tenu par notre 2ème guide :-)
Bien qu'il ait essayé de nous faire galloper (le cheval et moi) pendant quelques instants, il a vite abondonner et c'est remis à avancer calmement après qu'il ait vu que je ressemblais à une balle magique coincé entre 2 murs.
Entretemps le guide qui accompagnait Carol était un peu trop motivé, toutes les 10minutes il criait "we run now", pas top pour Carol qui était déja super heureuse de simpler remonté un cheval.
En résumé ; sympa mais parfois stressant et pour moi 1 cloche sur chaque fesse....je préfère le vélo ;-)

Normalement on pensait prendre le train pour la Malesie, mais on opta pour le confort de l'avion, 1 heure de vol contre 24h de train...ca valait le coup.
Après encore une heure de bus on arriva à Kuala Lumpur, 1ère nuit dans une chambre de 6m carré sans fenètres(l'horreur) mais après un peu de recherche les 2 nuits suivantes se sont bien passées, guest house sympa et chambre avec fenètres.
De KL on se souvient surtout des Petronas Twin Towers, du Times square et du "Tropical guest house".
Les Twin sont magnifique, surtout de nuit, futuristes au traits Orièntales, les 2 tours sont un plaisirs pour les yeux.
Puis le Times Square ; shopping sur 8 étages +- 1000 magasins, "food mall" sur 2 étages, cinema Imax, 3D et normal sur 2 2étages, bowling 50 pistes et Parc d'attractions intérieure avec rollercoaster et autres...la folie des grandeurs, imposant.
Après un après-midi de Theme park, on y vu "clash of the titans" en 3D, vivement la 3D au ciné Belge :-)
Et pour finir le Tropical, un guest house sympa, tenu par une crazy chinoise qui aime faire la fète. Ce que on a pu constater quand elle nous ( nous 2 et un bande d'Anglais coincé sur place à cause du volcan Islandais) à emmener dans un bar pour nous payer un coup.
Affluence de toures de bières et autres liquides enflammées au frais de la patronne, ambiance fète à KL!!

Le jour d'après on a dormi dans l'aéroport ( pas confortable les dalles de pières) et on a pris l'avion direction Hanoi.
Notre première journée à Hanoi se résume en ; des mobs, mobs et mobs. Aussi bières et "Rice Wine" distallation maison et en ce qui me concerne le massage mode Vietnam qui consiste à faire souffrir le plus possible le client..point d'energie, reflexologie et massage de tissus profonds. Pas pour les corps sensibles!
Les Vièt sont très réservés et sympa mais une visite chez le pharmacien en un peu bizarre ; cobras en bouteille et autres raritées.
Demain on part pour 3 jours de Halong Bay, puis Sapa et un regarde ci il est possible de partir pour quelques jours en Chine (pas sur encore, beaucoup d'administration à régler).
On a pris un numéro de tel Viet, le voici ; 0084 1 22 42 68 24 3

Het is hier bloedheet. Zoals de eigenaar van ons vorige resort het stelde: als de Thai zeggen dat het warm is dan is het warm.

Na Bangkok treinden we naar Kanchanaburi, een rustig provinciestadje nabij de Birmese grens. We huurden een brommertje om de omgeving te verkennen en kwamen terecht bij een tempel in een grot, de beruchte Bridge over the river Kwa,i waarover nog steeds een trein passeert (ondervonden we toen we de brug overstaken), en de oorlogsgraven van de Nederlandse, Amerikaanse en Australische soldaten die hier omkwamen tijdens WO2.

In een safaripark iets buiten de stad gaven we luipaardjes en tijgerwelpen de papfles, voerden we giraffen en zebra's en zagen we iemand bijna onthoofd worden door een krokodil.
De dag erop maakten we nog een uitstap naar de watervallen van Erawan. We hebben een verfrissende duik genomen tussen de lianen, Thaise dagjestoeristen en "doodvleesetende vissen", waarvan de kleintjes ook ingezet worden bij de zogenaamde fish footmassages.

Hierna moesten we terug naar de hoofdstad om onze visa voor Vietnam op te halen. In Bangkok valt altijd vanalles te beleven. Overdag zijn er de tempels en shoppingcentra, s'nachts de markten en het wilde nachtleven.
Niet te missen is een bezoekje aan een rooftopbar. Op het dak van een wolkenkrabber wordt er zwaar overpriced gegeten en gedronken maar het uitzicht is onevenaarbaar. En 64 hoog waait een verkwikkend briesje.

De bloemenmarkt was leuk. Kilometerslang staan kraampjes opgesteld met tonnen jasmijn, rozen en orchideëen. Het rook er zodanig lekker dat zelf de Bangkokse uitlaatgassenstank even verdwenen was. Bloemen zijn hier trouwens big business. De Wats worden dagelijks voorzien van bloemenkransjes, maar ook elk huis en voertuig. Het zou slecht karma bestrijden.

De Patpong nightmarket richt zich dan weer voornamelijk op namaakspullen, amper te onderscheiden van het origineel.
We vertrokken met de nachttrein naar het zuiden, weg van de Bangkokse smog maar vooral uit de buurt van de actuele politieke onrust. (De Red shirts hebben ondertussen blijkbaar Khao San overgenomen, waar we oorspronkelijk overmorgen Songkran wilden gaan vieren, en er zijn verschillende doden en nog veel meer gewonden gevallen op de plaats waar we nog geen week geleden langs de eetstalletjes liepen)

Ondertussen zijn we 1000 km verder aangekomen in Khao Lak waar we voor het eerst pootje gebaad hebben in de Indische oceaan. Het zeewater is op lichaamstemperatuur :)

Eerste 10 dagen in Thailand:

Comme le propiètaire du dernière hotel ou on était à dit ; "quand les Thai eux mème disent qu'il fait chaud, c'est que c'est vrai".

Après quelques jours à Bangkok, on a pris le train direction Kanchanaburi, une ville de province a l'ouest, près de la frontière du Birma.
Le 1 jour on y a louer un scooter avec lequelle on est partis visiter les lieux, sportif vu qu'on y conduit à gauche ;-). Au programme était un temple intégré dans une grotte, la fameux pont sur la rivière Kwai, le train y passe toujours (on l'a vu de près) et les cimetières des soldats Néerlandais, Américains et australiens qui y sont mort durant la W02.

Le jour suivant ont à eu l'occasion de donner le biberon à des bébés léopards et tigres (adorables et gentil tant que le biberon n'est pas vide). Ceci au safari park local ou ont à eu le plaisirs de caliner les giraffes et autres animaux "sauvages".
Le 3ème jour une balade au parque national de Erawan et une petite baignade dans les cascades locales (sans oublier la compagnie des poissons mangeur de peau morte "fish massage") nous ont vider de notre dernière reserve d'energie.

Après ses superbes jours ont est reparti vèrs Bangkok récupérer nos visas pour le Vietnam. A Bangkok il se passe toujours quelque chose, en journée les temples et centres de shopping(pas maintenant bien sur, occupation par les Red), la nuit la fète commence.
Une bonne idée (quelque peu chère au normes Thai) est une visite de nuit au rooftopbar 'Sirocco' au 64ème étage d'un gratte ciel, la vue y est imprenable et une brise légère couronne l'ensemble.

De nuit il y a le marché aux fleures, énorme, agréable et bonne odeur font valoir la visite. Pour les plus intrépides il y a le Patpong nightmarket, que de la contrefacon (faut le savoir car on n'a pas l'impression), mais des bon prix. Bien sur l'ambiance Patpong est aussi celle des enseignes lumineuses et bars à contenu douteux.
Après toutes ces émotions on à embarqué le train de nuit direction le sud ( d'ailleurs c'était un bonne idée, car ce soir là, à eu lieux la confrontation entre les red-shirts et les troupes de l'armée). On ne regrette pas notre départ.
A la base on voulait fèter Songkran (le nouvel an/grosse bataille d'eau) à Khao san road, mais vu que cela faisait partie de la zone de guerre...actions regretables et bien dangereuse vu le nombre de victimes que cès évenements ont fait.

Entretemps on est déja 1000km plus loin à Khao Lak, ou ont a fait conaissance avec l'Océan Indien ;eau chaude et paradis tropical :-):-)
Au programme, détente et plage !

It's been a while (druk druk) dus hier een verslagje van de voorbije weken, te beginnen met de aankomst van mams en moeti in Malaga.

Terwijl het bijna overal in Spanje aan het sneeuwen was hebben wij, aan de Costa del sol, toch een paar zonnige dagen kunnen meepikken. Mams en moeti (en af en toe wijzelf) hebben zich te goed gedaan aan de faciliteiten van de Rui, terwijl wij een weekje bed & breakfast cadeau kregen. Na ruim 5 maanden mobilhomelife deed dat deugd.
We zijn de betere restaurantjes van Torox gaan uittesten en hebben een aantal uitstapjes gemaakt naar o.a. Ronda en Nerja.
Met een vliegtuig te halen naar Azië namen we (voorlopig) afscheid en vertrokken we richting België.

We maakten onderweg nog tijd om even in Madrid en Bilbao rond te wandelen. (Het Alambra stond ook nog op ons verlanglijstje maar was volzet op de dagen dat we er heen konden)
Na het last minute inslaan van een voorraad horchata, cava en sigaretten lieten we Spanje, met een beetje pijn in het hart, achter ons en staken we de grens over naar Frankrijk.

Onze eerste overnachtingsplaats Mimozan Plage lag er maar uitgestorven bij onder de regen, maar aan de Dune de Pyla hadden we meer geluk. Nu ja, het bleef er tenminste droog en de hondjes hebben zich kostelijk geamuseerd op de hoogste duin van Frankrijk.

We zijn ook nog gestopt aan het sprookjesachtige kasteel van Chambord en zijn daarna naar Orleans gereden om ons Paxke toe te vertrouwen aan de goede zorgen van Lea, Anthony, Kilian & Cleo (en natuurlijk Crunch).
Bij Christian en Annick zijn we nog eens geweldig lekker gaan eten en daarop was het, na bijna 6 maanden, terug naar Bxl.

Het was plezant om iedereen terug te zien en eigelijk was het alsof we nooit waren weggeweest. Behalve dan dat we een nogal ijzige winter hebben overgeslagen en dat we niet helemaal mee waren met de stand van zaken van bv. 'mijn restaurant' of de uitspraken van minister Dearden.

Eergisteren trokken we dan uiteindelijk naar Shiphol en na een 11h durende ijskoude  vlucht kwamen we aan in Bangkok.
Eenmaal uit het luchthaven maakten we onmiddellijk kennis met het Thaise klimaat (6h s' ochtends - 28°C). Het lijkt alsof we rondlopen in een zwembadcomplex van Centerparks maar dan heter. We trokken naar Khao San Road, de backpackerswijk van Bangkok, waar er 24 op 24 ambiance is.
We zijn verder ook ons visum voor Vietnam gaan regelen, hebben meegereden met een tuktuk en de skytrain en zijn in China Town de plaatselijke "haute cuisine" gaan uittesten (wat zwaar tegenviel na het Thaise eten, mijn zalm kan evengoed kattenstaart geweest zijn en xav heeft zijn portie geroosterde kip met vissaus niet binnengehouden...). We hebben ondertussen ook alletwee een traditionele massage achter de rug en zijn overtuigd van de Thaise technieken. Straks gaan we de Bangkokse markten eens bekijken en vanavond zullen we de skyline bewonderen vanuit de rooftopbars.

We hebben vanaf nu een Thais gsm-nr en zijn de komende 15 dagen enkel hierop te bereiken:  0066 8  60 81 48 03

 Depuis notre dernier post les jours ont filé trop vite. Donc sur ce un quelques nouvelles à commencer avec la fin de notre séjour en Espagne.

En dépit du fait qu'il neigait presque partout en Espagne il semblait qu'on avait choisi le bon endroit et que le soleil était présent. Pendant que Arlette et Moeti se ont profité de l'hotel Riu (en ce qui concerne le buffet nous aussi) on à reçu un chambre dans un hotel rural local pendant leurs séjour :-). Après 5 mois dans le camping car ca nous a fait un bien fou! Sur place on a fait la tournée des bons petits restos locaux et bien sur quelques sorties (Ronda, Nerja etc...) était au programme.
Après tout cela on a pris la route direction le nord, l'appel de l'Azie nous y a obligé.

Sur la route du retour on en a profiter de visiter quelques villes (madrid, Bilbao etc). Le Alhambra (à Granada) était au programme, mais il était impssible d'avoir les tickets cause complèt.
Après un brève arrèt pour faire le stock de sigarettes, horchata et cava on à quité l'Espagne (avec une larme de tristesse) pour passer la frontière Francaise.

Notre premier arrèt à Mimozan était un peu triste et gris...vive la météo! Mais le suivant à la dune du Pyla nous a porter un peu plus de chance. Enfin bon, sans éxagérer bien sur, pas de pluie mais pas super chaud non plus. Mais la promenade sur la dune nous a fait du bien à tous les 4.

Juste avant d'arriver à Orléans on c'est arrèter au chateau de Chambord, un des plus beau de France.
Pendant nos 3 jours à Orléans on est aller dire bonjour à mon père et Annick ou on à reçu un repas digne d'un resto 5 étoiles et inévitablement on a du déposer notre Pax chez ma cousine et Anto. (sans oublié Chloé, Killian et Crunch ;-) ). Après toutes ces émotions on à repris la route direction BXL....

Ca nous à fait du bien de revoir tout le monde après 6 mois d'abscence.
Bien que on était en peu perdu point de vue actualitées Belges (l'hivèr, Daerden au parlement etc...)

Avant-hièr on a pris le train direction Schiphol et après 11h de vol (dans un avion glacial) on est enfin arriver à Bangkok. Dès la sortie de l'aéroport (6h du mat heure local et 28°C et humideté 80-90%) on à directement découvert le climat Thai...la meilleure comparaison est ; se balader chez center parks dans la piscine tropical mais en plus chaud. On c'est diriger vèrs Khao San Road, rue rempli d'hotèls, jeunes avec sac à dos et ambiance 24/24h. Entretemps on à été réglé les visas pour le Vietnam, voyager en tuc-tuc (excellent), pris le sky-train et visiter China-Town ou la bouffe n'était pas top (d'ailleurs mon estomac n'a pas tenu le coup :-/ ) en comparaison avec les repas Thai.
Cette après midi on va visiter un des plus grand marché au monde pour finalement aller profiter de la skyline de Bangkok dans un des nombreux "rooftop" bars.

Comme d'habitude on a pris un numéro local sur lequel on est joignable : 0066 8 60 81 48 03

Gibraltar was super. Een stukje Engeland binnen Spanje, inclusief bobbies, pubs en Engelse nummerplaten. Sigaretten en elektronica zijn er goedkoop, maar hetgeen ons vooral gaat bijblijven zijn de aapjes die bovenop the rock leven. Het zijn dieven en ze zitten vol vlooien maar het is echt leuk om hen bezig te zien (of op je hoofd te hebben).

Hierna keerden we terug naar Tarifa. Xav kon er ondanks het slechte weer nog eens surfen. Via Cadiz reden we verder tot Sevilla en hierna naar Cordoba, waar we vandaag het kasteel van Almodovar bezocht hebben. Morgen hopen we nog even rond te lopen in Cordoba zelf, alvorens we mams en moeti gaan opwachten op de luchthaven. Moge de zon met ons zijn...

Marokko, the end en terug naar Spanje:

Gibraltar était superbe. Un peu d'Angleterre en Espagne, bobbies, pubs et plaques Anglaises était tous présent. Le tabac et l'électronique n'y est pas chère, mais ce qu'il va nous rester sont les singes qui vivent haut sur le rocher. Se sont dès voleurs 1ère classe mais c'est marrant de les voir vivre leur vie (ou de les avoirs sur la tête).

Après notre petit séjour en UK on retourna à Tarifa. Bien que la météo n'était pas top, j'ai quand mème encore su y passer quelques heures dans l'eau. En passant par Cadiz on est aller à Sevilla et puis à Cordoba , aujourd'hui on est aller visiter le chateau d'Almodovar. Demain on espère encore pouvoir se balader un peu à Cordoba, avant de retrouver la maman et la grand mère de Carol à Malaga. Que le soleil puisse ètre avec nous...

Marokko, the end et le retour en Espagne (ci dessus)

Onze eerste dagen op het Spaanse vasteland voelen een beetje als thuiskomen. Niemand staart of klampt ons aan, geen rondslingerend huishoudelijk afval of wilde honden, propere toiletten…
We gaan Marokko ergens wel missen na bijna 3 maanden soeks, tagines, pastillas & de luxe van elke dag op camping te staan.

Onze laatste 10 dagen in Afrika waren nat en koud.
De tocht doorheen de Atlas voerde ons langs prachtige landschappen met besneeuwde bergtoppen, cederbossen vol magotaapjes en massa’s bergriviertjes, meren en watervallen. In Imi N’ifri bezochten we onder begeleiding van een bende uitzinnige kinderen dinosaurusafdrukken. Verder was het leuk en voor 1x rustig wandelen in de buurt van de natuurlijke brug. We kwamen er zelf kameleons tegen.

 De watervallen van Ouzoud, 110m hoog, waren niet mis maar nogal toeristisch. Het pad naar beneden (en nadien ook terug naar boven) leidde langs tientallen restaurantjes en rommelwinkeltjes met overijverige uitbaters.
Enkele kms verder hebben we overnacht  aan de oevers van het meer Ben-El-Oudane dat een onwaarschijnlijk mooie blauwe kleur heeft. De bewaker van het terrein was een schattig krom mannetje dat geen woord Frans sprak maar ons toch vanalles heeft afgeluisd, tot het avondeten toe.

 De volgende verassing was voor Azrou. We kwamen terecht in een complex gebouwd en ontworpen stijl ‘Disneyland’ door een oliesjeik uit Abu Dhabi. Als promotiestunt was alles er volledig gratis.
Fes en Meknes stonden onder water en hebben we dus niet meer gezien, maar we stopten wel in Volubilis. Hier staan nog 15 hectaren overblijfselen van een Romeinse stad rechtop.

Hierna was het in 1 laatste rechte lijn richting Tanger. Het vertrek met de boot verliep zoals verwacht stresserend, maar we zijn er uiteindelijk geraakt en daar zijn we blij om.
Nadat we ons 2 nachten geparkeerd hebben aan het strand van Tarifa zijn we vandaag alweer een grens overgestoken: die van Gibraltar,  enclave van het V.K.
P.s. de komende maand zijn we opnieuw te bereiken op ons Spaans gsm-nr: 003463 52 63 88 2

Après 3 mois au Maroc, ètre de retour en Europe est un peu comme rentrer chez soi.
On à directement pris la route direction Tarifa ou on a su se garer facilement au bord de la plage, quel soulagement... Pas de déchèts errants sur la rue ni sur la plage, pas de chiens sauvages, des toilettes avec papier à disposition ( :-) ), pouvoir se balader + de 5 min. sans que on vienne nous vendre quelque chose, etc...

Tout cela pris en compte, le Maroc va quand mème nous manquer un peu ; les soeks, tagines et pastillas, le luxe d'avoir accès au camping tous les jours et j'en passe. Nos dernièrs 10 jours au Maroc était en résumé froid et humide, mème en semblant de neige nous était réservé.
La route au travèrs l'Atlas nous fis découvrir de splendides paysages ; montagnes enneigées, forèts de cèdres peuplés par des singes Magots, nombre incomptable de fleuves de montagnes, cascades et lacs de toutes tailles.

A Imi N'Ifri on a découvert un site qui porte encore toujours des traces de dinosaures dans la roche, une balade tout sauf tranquille vu que on était accompagné par un 20-aine de gamins qui était tous "guide officiel, protecteurs du patrimoine ou gardien de véhicule", on s'ent est tiré pour seulement 5 dirham et 1 stylo  ;-)
Un peu plus loin se trouve un pont naturel qui forme une arche de quelques 10-aines de mètres de haut par dessus un fleuve sauvage.
Dans les alentours de celui ci des hordes de caméléons sommeillent dans les cactus. Suivant au programme était les cascades d'Ouzoud ; 110m de hauts, forèts de cèdres( peuplé par des Magots) au alentours et l'impression de se retrouver dans une crevasse préhistorique....avant bien sur d'apercevoir les dizaines de petits magasins et restaurants qui exploitent le site. Bibelots et vendeurs surmotivé au rdv, comme d'hab. Quelques kilomètres plus loins on passa la nuit au lac de Ben El Oudane qui avec sa couleur bleu profond valait le détour. Le terrain était gardienné par un vieillard qui est en train de retourner à l'age mental d'un gosse de 10 ans, pas un mot de Francais mais il a quand mème réussi à nous soulager de quelques sigarettes, une partie de notre repas du soir et quelques dirhams... ;-)

La prochaine surprise se trouva à Azrou. Une ville construite dans le style "ville de montagne Européenne" : toit en V, mur de briques etc...
Ici on à trouvé le camping le plus imposant, éxentrique et totalement déplacé par rapport au envirronts.
Le complex style "Disneyland" est ni plus ni moins une réplique d'un chateau médieval Espagnole construit par un sjheik des Emirats pour qui la construction de ce genre d'édifices  est un hobby. Et incroyable mais vrai, notre séjour sur place ne nous à pas couté un dirham.....tout était gratuit; séjour, électricité, eau, douches chaudes et livraison de pain frais au cc tout les matins : free of charge ! Mercimercimerci!!!
Dommage que la météo n'était pas au rdv mais ce qui n'empeche pas que on y ait passé un superbe séjour.

Pour la suite on à pas su visiter Mèknes ni Fès cause les intempéries des dernièrs jours (et actuels).
Mais en dépit de la météo on c'est quand mème arrèté à Vollubilis, une ancienne ville Romaine sur un site de 15 hectares.
Impressionantes mosaiques bien conservées, quelques édifices partiellement encore debout et une vaste promenade entre les vestiges de cette ville en font valoir la visite. A partir d'ici on a tracé ligne droite vèrs Tangér. Le départ au port c'est dérouler comme prévu : stressant! Après avoir acheté nos tickets et ètre passer au check-in de la police, il fallait faire scanner le cc. Bien sur, la machine était en panne, après une heure d'attente on a quand mème su embarquer de justesse sur le bateau. (Un bateau lent, bien qu'on avait des tickets pour le rapide.....:-/ mais bon) Adios Maroc et Viva Espagna!

P.s. Les semaines à venir on est de nouveau joignable sur notre numéro Espagnole 003463 52 63 88 2   

Marrakech, de stad waar je nooit alleen bent, heeft onze hooggespannen verwachtingen ingelost.
Het avontuur begon met de place Jemaa-El-Fna. Het loopt er vol gekke Marrakechers die je vanalles willen aansmeren.. Aapjesmannen, slangenbezweerders, waarzegsters, hennavrouwen,  mannelijke buikdanseressen, zakdoekverkopers, bellenmannen, muziekgroepjes….
Waanzin. Zeker als rond 17h de eetstalletjes worden opgezet.  Dan wordt het zowaar nog drukker.

De soeks zijn een fenomeen op zich. Brommertjes, karren en mensen stuiven in alle richtingen voorbij. En dit in straatjes die soms nog geen anderhalve meter breed zijn. Tricky. Rondlopen in Marrakech deed ons denken aan 'Frogger'. Voor wie zich dit computerspelletje niet herinnert, het is de bedoeling om een kikker aan de overkant van de weg te krijgen.

Niet verdwalen is onmogelijk. In de wirwar van straatjes ben je binnen enkele minuten elk gevoel van oriëntatie kwijt. We moesten ook de verkopers ontwijken, die ons om de 10 sec een winkel probeerden binnen te trekken. Met de magische woorden ‘la chokran’ wisten we toch de meeste figuren van twijfelachtige moraal af te schudden. En als dat niet werkte gingen we over op beleefd doch assertief negeren. 

Voor we vertrokken besloten we nog iets gewaagd te doen: één van de eetstalletjes op de Jemaa-el-Fna (een woord dat we vanaf nu als adjectief gebruiken) uitproberen.  De pastilla was taai, de aardappelkrokketjes lauw, de frieten te mals en de geroosterder auberginnes totaal oneetbaar maar de soep was niet slecht. En Allah Akbar, onze maag heeft niet geprotesteerd. Er zijn waarschijnlijk romantischere bestemmingen met Valentijn (we zitten nog steeds in een land waar je al afkeurende blikken krijgt als je gewoon hand in hand loopt) maar voor wie Marokko echt wil zien is dit een noodzakelijk kwaad.

Marokko deel 3:

Marrakech à répondu a toutes nos espérences.
L’aventure commenca avec la place Jemaa-El-Fna. Sur cette place, un nombre incomptable de Marrakech-iens qui veulent tous vendre quelque chose ou nous soulager de quelques dirhams passent leurs journée…singes, serpents, prédicteurs, henna, danseuse (souvent des hommes) , vendeurs de mouchoirs, musiciens etc… 
C‘est de la folie. Surtout à partir de 17h, quand tous les petits restos improvisés s’activent, l’ambiance devient imposante.

Les soeks sont un fénomène sur soit. Des mobylettes, charettes, vélos etc… se fraient un chemin entre les piètons dans les petites ruelles qui à certains endroits font à peine 1m50 de large. Se balader dans Marrakesh nous à directement fait penser au jeu “Frogger”. Pour ceux qui ne connaissent pas, il s’agit d’un jeu sur ordi don le but est de faire traverser la rue par une grenouille.
Ici, impossible de ne pas se perdre. C’est un vrai labyrenthe, des dizaines de ruelles avec des centaines de magasins…avec pour couroner l’ensemble un vendeur toutes les 10 secondes qui veut  montrer son magasin, “juste pour le plaisir des yeux”…bien sur! Heureusement on connait déja quelques mots en Arabe donc ’la chokran’. Sinon, l’ignorance assertive, le language du sourd est un bon altérnatif. 

Avant de quitter cette endroit, on à décidé de prendre un grand risque : manger dans un des nombreux restos en plein air. Résultat ; la pastilla était sec, les croquettes de pommes de terre froides, les frites ramolies et les auberginnes grillées grasses comme pas permis. Mais Allah Akbar, notre estomac à tenu le coup!
Probablement il y a des déstinations biens plus romantiques pour la Saint-valentin (n’oublions pas que on est encore toujours dans un pays ou juste le faite de se tenir la main est parfois vu comme mal placé), mais pour vraiment voir le Maroc, c’est une étappe incontournable!

Onze dagen in Marokko zijn stilaan geteld en we zijn opnieuw op weg naar het noorden.
In Imsouane konden we ons nog uitleven op de golven en de sfeer was er optimaal. Samen met Dan, een Australische haaienvisser, raapten we bij zonsopgang de grootste mosselen die we ooit waren tegengekomen. We maakten er frieten en een mosselsausje bij. Overheerlijk.

Hierna was het richting Essaouira. Zoals gewoonlijk in Marokko begon het al snel stevig te regenen. We zochten het comfort op in één van de gerenoveerde riads en vonden omwille van het laagseizoen een zeer betaalbare suite met open haard. Muchas gracias mams!
Dit provinciestadje met zijn vele artiesten, ambachtslui en hippieverleden inspireerde ons om de beslissing te nemen onze reis iets intercontinentaler te maken (zie vorige post)

Ondertussen zijn we in de buurt van Marrakech terechtgekomen. Omdat we zo druk geweest zijn met het organiseren van onze Aziëtrip, en omdat het hier ALWEER aan het druppelen is, zijn we de stad nog niet ingetrokken. Place Jemaa-el-Fna, 'oraal' werelderfgoed (dus niets bijzonder op architecturaal vlak, enkel omwille van de  sfeer die er hangt), staat voor morgen op het programma.
Crazy Marrakech is wellicht al een goede voorbereiding op de crazy azians.

Notre séjour au Maroc arrive doucement à sa fin.
Ses derniers jours on à encore bien su se dépenser sur les vagues d'Imsouane.Ici aussi,sur les directives de Dan (un Aussi bien sympa) on à ceuilli les plus grosses moules jamais vu, ce qui résulta en un repas moules-frites. Délicieux!!

Après toutes ces émotions c'était reparti direction Essaouira. Comme d'habitude au Maroc, il recommenca à pleuvoir.Du coup on c'est trouvé une belle chambre dans un des nombreux riad ou on a attendu la fin de la pluie, assis à coté du feux de bois avec un bon verre de vin...la vie peut ètre dure ;-) Muchas gracias mams!
C'est ici dans cette ville de province avec ses nombreux artisans, artistes et passé hippi qu'est née l'idée d'agrémenter notre voyage avec une petite touche Intercontinantale.(voir post précédent)

Sur le planning et la logistique de notre trip en Azie et comme il repleut, nous avons pas encore eu l'occasion de voir la ville. La Place Jemaa-el-Fna, patrimoine mondial de l'unesco, est au programme pour demain.
Crazy Marrakesh sera probablement déja un bon entrainement avant d'arriver chez les crazy azians.

Onze vliegtuigtickets zijn geboekt.Op 1 april zullen we landen in Bangkok & van hieruit 10 weken met de rugzak door het (sub)tropisch Zuid-Oost Azië trekken.

Portugal (& misschien ook een aantal voormalig Oostbloklanden) moeten we laten vallen, maar we krijgen er Thailand, Cambodja, Vietnam en eventueel Laos voor in de plaats.
Het was een spontane ingeving na een nachtje Riad in Essaouira & bij het onbijt waren we volledig gewonnen voor het plan. We snappen zelf niet goed waarom we hier niet eerder aan gedacht hebben.
Thanks thanks thanks moeti en Lea dat jullie op onze hondjes willen passen!

Hieronder onze opgewaardeerde reisweg:

Nos tickets d'avion sont réservés.L'arrivée à Bangkok est prévu le 1 avril d'ou un part découvrir en sac à dos pendant 10 semaines le continent (sub)tropicale de l'Azie .

Bien sur on va devoir abondoner le Portugal (et probablement quelques pays slaves),mais en échange on aura la Thailande,le Cambodje,le Vietnam et peut-ètre le Laos.
C'est sur un coup de tète éclairé après une nuit reposante dans un riad à Essaouira qu'on à décidé de se lancer dans ce changement de programme. Réflection faite on ne comprend mème pas comment on n'a pas eu l'idée au paravant.
Mercimercimerci beaucoup Moeti et Léa de vouloir prendre soins de nos toutous pendant cette aventure!

Ci dessus notre nouveau trajèt.

Na een 3-tal dagen Sidi Ifni trokken we verder naar Aglou Plage, een weinigzeggend kuststadje. We maakten wel nog een tussenstop bij het dromerige Legzira beach. Op dit strand heeft de zee 4 bogen uitgehouwen in de rotsen waar je bij eb onderdoor kan wandelen. Eén van de must-see's in Marokko.

Hierna vertrokken we naar Tiznit, waar we nog eens passeerden op de soek en eindelijk de beroemde juwelenwinkeltjes vonden, en vervolgens verder naar Tafraout. Hoewel dit bergstadje een onvervalste toeristenval is hebben we toch genoten van het prachtige landschap. We hebben uiteraard ook een bezoekje gebracht aan de colored rocks, het werk van de Belgische kunstenaar Jean Verame.

Hierna was het terug richting Agadir, waar we maar niet weg lijken te raken.. Na enkele dagen surfen in Banana beach maakten we daarnet een daguitstap doorheen Paradise Valley, via de honingroute, naar de watervallen van Immouzer. Ware het niet voor de vele pseudo-gidsen en andere toeristenjagers geweest, dan hadden we ons effectief in het aard's paradijs gewaand.

Na een lange dag zijn we nu op de dool in Agadir op zoek naar een slaapplaats. De camping bleek namelijk volzet te zijn en ons oude plaatsje bij Tagadirt is ook verboden terrein verklaard door de plaatselijke ordehandhavers. Maar zoals ze hier zeggen: In Marokko bestaan geen problemen, alleen oplossingen :-)

Marok : the sequel

Après 3 jours à Sidi-Ifni on repris la route en direction de Aglou-Plage, une petite ville sans grand intéret. En chemin on c'est arrèté à Leghzira beach. Cette plage féerique est orné de 4 grandes arches découpé dans la roche par la mèr. Un des must-see au Maroc.

Puis c'était reparti pour Tiznit, ou enfin on trouva le fameux soek des bijoux berbères pour ensuite continuer vèrs Tafraoute. Bien que cette ville de montagne est un attrape touriste par excéllence, on à quand mème su profiter du paysage grandiose qui s'offrait à nous. Bien sur on à fait une petite sortie pour aller voir les fameux "colored rocks" de l'artiste Belge Jean Verame.

Par la suite on c'est à nouveau retrouvé à Agadir. Après quelques jours de surf à Banana Beach, on vient d'aller visité Paradise valley par la route du Miel, jusqu'au cascades d'Imouzzer. Dans l'ensemble de cette journée on c'est plusieurs fois cru au paradis sur terre.

Maintenant on est à la recherche dans endroit pour passer la nuit sur Agadir. Comme le camping est complèt et notre ancien spot en face du Tagadirt à été déclaré accès interdit par la police local, on continue à chercher en endroit propice. Mais comme cela se dit ici ; au Maroc il n'y à pas de problèmes, que des solutions :-)

Na 2 weken woestijn zijn we opnieuw in de bewoonde wereld beland.

In Agadir en omstreken ging het na onze laaste post al snel bergaf met het weer. Omdat we onze portie donkere regenwolken ondertussen wel hadden gehad besloten we ons geluk te beproeven in een iets drogere regio: de Sahara. We stopten eerst nog in Abahinou op 15 km van Guelmim. Hier bevinden zich een aantal warmwaterbronnen waar het baden is aan 40°C. Geen frisse duik maar wel ontspannend en zeer effectief tegen spierpijn.

Eens voorbij de kunstige triomfboog van Tan-tan (2 reusachtige kamelen aan weerszijde van de baan) begint de woestijn. De weg doorheen de Westelijke Sahara is nogal monotoon. Buiten een paar verloren ezels, dromedarissen, woestijnratjes, en overbeladen vrachtwagens waarvan je je afvraagt hoe het mogelijk is dat ze niet omkantelenen, valt er weinig leven te bespeuren. We zijn al blij dat we geen slangen, schorpioenen of gelijkaardige schattige diertjes zijn tegengekomen.
De oases zijn prachtig, al is het maar om de afwisseling die ze brengen in het dorre en verlaten landschap dat slechts bestaat uit zand en stenen. De afstand tussen 2 dorpen bedraagt soms meer dan 150 km. Verder vindt je er ook  politieposten. De meesten lieten ons vrij vlot door, maar in Boujdour vielen we dan toch op een vreemd geval. De agent begon eerst een geanimeerd gesprek met Pax en dan kwamen wij aan de beurt. We mochten pas vertrekken nadat we een raadseltje hadden opgelost. Raar volk daar in Le Grand Sud.

Op de heenweg kwamen we ook terecht in Foum El Qued op een uitgestorven camping die volledig opging in de desolate maanachtige omgeving. We brachten van hieruit nog een bezoekje aan Laayoune, het economische centrum van de Saharaanse provincies.
 
Het schiereiland waarop Dakhla ligt is adembenemend mooi. Het lijkt wel alsof je op een andere planeet terecht komt. En na 1000 km rijden waren we blij dat we er waren. ‘S nachts is de sterrenhemel al even spectaculair, inclusief vallende sterren met hopen. 

Op de terugweg kwamen we opnieuw voorbij Tan-tan. De stad van de vliegen, gemene kinderen en corrupte politie. We hadden al enkele medereizigers horen klagen over onterechte boetes omwille van het negeren van een stopbord. Wij behoren nu ook tot de groep...
Alsof dat niet genoeg was werden we 50km verder weer tegengehouden. Ditmaal hadden we zogezegd te snel gereden. Strijdvaardig wisten we ons deze keer wel uit de problemen te argumenteren.  Eén oneerlijke agent per dag is meer dan genoeg.

Gelukkig hebben de mensen en de warm waterbronnen van Guelmim, waar we op de terugweg opnieuw bleven overnachten, onze dag gered.  Op de kamelensoek kregen we verse kruiden cadeau en hielpen vriendelijke vrouwen  ons met het uitzoeken van de beste groenten en fruit. Op de camping serveerden ze ons ook nog couscous, free of charge.

Vandaag kwamen we toe in Sidi Ifni. De golven en de zon waren van de partij (de temperatuur is op zijn minst tot 30°C geklommen) en wij hebben onze surfboards weer boven gehaald.

Na een dikke maand en half in de Magreb zijn we het hierover eens: Marokko is een gecompliceerd/schizofreen land, de gewone mensen, en zeker die in het zuiden, zijn aandoenlijk, behulpzaam, sociaal en vriendelijk (soit de meeste toch), de administratie daarentegen trekt nergens op, openbare ambtenaren zijn corrupt als de pest en lui, winkelen in de soeks is veel leuker dan winkelen in de supermarkt, de landschappen zijn schitterend, alleen jammer van het rondslingerend vuilnis, en ten slotte, Duitse toeristen zijn meestal arrogant en onsympathiek, waar je ze ook tegenkomt.

 
Après 2 semaines de désert ont est de nouveau dans le monde habité.

A Agadir, depuis notre dernier post la méteo a vite tournée au vinaigre. Comme on avait déja eu notre dose de mauvais temps, on est parti chercher notre bonheur dans une région étant généralement très sèche ; le Sahara. En chemin on c’est  arrèté a Abaynou à 15 km de Guelmim. Ici se trouve quelques sources chaudes avec des bains à 40°C. Le remède ultime contre les douleurs musculaires.

Après ètre passer entre “l’arc de triomphe” de Tan-Tan (2 immenses dromadaires de chaque coté de la route ) le désert commence. La route qui traverse le Sahara est plus tot monotone. A l’exeption de quelques ânes perdus, dromadaires érrants, rats du désert et des camions surchargé qui tiennent encore miraculeusement la route, le désert est vraiment désert. Heureusement ont a pas rencontré les autres habitants adorables : serpents, scorpions et autres.

Les oases par contre sont magnifiques et apportent une agréable distraction dans ce paysage sec et désert. La distance entre 2 village peut facilement atteindre 150 Km. Ce qu’on trouve aussi régulièrement sont des postes de polices. En général le passage de ces postes ne posairent pas de problème à l’exception de celui de Boujdour ou nous avons rencontré une figure particulière. Le gendarme à d’abord entammé une conversation animée avec Pax pour ensuite  nous demander de résoudre une devinette…. uniquement après avoir trouvé la solution on a pu continuer notre chemin. Bizarre le peuple du Grand Sud.

En déscendant vèrs le Sud, on c’est arrèter à Foum El Oued dans un camping aussi désert que les environs de celui ci. Ce qui nous à permis de rendre visite à la capitale économique des provinces du Saharah , Layounne. 
 
La presqu’île sur laquelle se situe Dakhla est magnifique, on s’y croit sur une autre planète. Entouré de part et d’autres par respectivement l’Atlantique de l’un et la lagune de l’autre coté, le décors est très particulier. Tout ceci après 1000km de désert, on était content d’ètre arrivé. La nuit, le décor est d’autant plus impressionant cause le nombre incomptable d’étoiles , modèles filantes inclues qui brillent au ciel.

Sur le chemin du retour , passage obligé par Tan-Tan. La ville des mouches, enfants méchants et police corrompue. On avait déja entendu pas mal d’histoires concernant des amendes suite à un “non respect d’un stop” , et oui, on s’en est pris une aussi…bien que tout stop respecté.
50 km plus loin, rebelote, controle des documents du véhicule et sois-disant excès de vitesse de 90km/h au lieu des 80km/h indiqué. Vu qu’il n’y avait mème pas 30min depuis l’histoire de Tan-Tan, on a montré les crocs et miracle, après un “bienvenue au pays et bonne route” on a pu poursuivre notre chemin sans devoir payer … un agent malhonnète par jour, ca suffit largement!

Heureusement les habitants de Guelmim, chez qui on à de nouveau passer la nuit au retour,  nous ont vite fait oublié nos aventures policières. Au grand Souk des chameaux, une gentille dame nous à aider a trouver les bon légumes, dès épices nous ont été offert et de retour au camping, le gérant nous a apporté un plat de couscous, livraison au mobi, grand luxe J

Aujourd’hui on est arrivées à Sidi-Ifni. Soleil et vagues était au rdv ( 30°C , au moins ), du coup on c’est relancé au surf.

Après un bon mois et demi au Maghreb, on est d’accord sur ceci : le Maroc est un pays compliqué/schizofrène , les habitants surtout ceux du Sud sont gentil, toujours prèt à aider, social et agréable. ( soit la majorité ) , l’administration par contre est souvent corrompue et extrèmement lente et faire les courses au Souk est bien plus agréable qu’au supermarché, les paysages et la nature sont magnifiques dommage qu’il y ait autant de déchets qui souvent y trainent et pour finir les touristes Allemands sont très souvent arrogant et pas sympa du tout…

Het is ondertussen officieel 2010 en wij zijn vandaag al 3 maanden onderweg. Time flies when you 're having fun. Wij wensen iedereen een heel succesvol en leuk jaar toe!

Hieronder een montage van onze eerste maand Marokko:

Paps en Linda zijn terug naar België vertrokken maar we hopen dat ze genoten hebben van de afgelopen weken en wat zon met zich hebben meegenomen. (Over de regen spreken we niet meer)

Op dit moment bevinden we ons in Banana Beach, een surfspot 10km ten noorden van Agadir. De zon schijnt, de hemel is blauw en Xav is na één voormiddag al helemaal verknocht aan het surfen. Straks is het mijn beurt om de golven in te gaan. Wish me luck..

Entretemps l'an 2010 est arrivée et cela fait exactement 3 mois qu'on est partis. Time flies when you're having fun :-) On souhaite à tous le monde une bonne et heureuse année !

Stijn et Linda sont de retour en Belgique et on espère qu'il ont bien profité de leur séjour à Agadir ( et qu'il ont emporter un peu de soleil, la pluie c'est du passé )

Maintenant on est à Banana beach, un spot de surf à 10km d'Agadir. Le ciel est bleu, le soleil est au rdv et après une matinée de surf je suis déja accro à ce sport. Cette après midi Carol se lance dans les vagues aussi, souhaitez lui bonne chance!

Marokko is getroffen door noodweer. Hier vallen sinds een paar dagen immense hoeveelheden water uit de lucht. Wij besloten net op tijd uit Agadir te vertrekken op zoek naar beter weer in Tiznit. De zon hebben we niet gevonden, maar de situatie was er iets minder rampzalig dan in Agadir, dat ondertussen volledig onder water stond en staat.

Toen wij enkele dagen geleden vertrokken vanuit Agadir zag de baan er zo uit:

Gisteren kon men er helemaal niet meer door. Vandaag was maar net te doen. Beelden volgen later...

Ook in Tiznit kan men gerust spreken van apocaliptische toestanden. De straten zijn veranderd in wildwaterbanen, rioleringsroosters in fonteinen en onze camping had er op enkele uren tijd een meer bijgekregen. Paps & Linda hebben voor Kerst rubbere botten gekregen :) Wij  zijn ondertussen teruggekeerd naar Agadir waar wij hopen dat de zondvloed zo snel mogelijk ophoudt. Een ding staat vast: Iemand heeft Allah zeer boos gemaakt. Was het de bedrieglijke donutverkoper, de spuwende vrouw of de pas gearriveerde heidenen?
Meer nieuws volgt zodra we een betere internetverbinding hebben. Ondertussen groetjes van iedereen en een leuke kerstfeest!

Gelukkig laat Bonito het niet aan zijn hart komen, hij heeft andere dingen aan zijn hoofd:

Le Maroc est touché par de graves intemperies. Depuis quelques jours, d'immenses quantitées de pluis sont tombée. Réflection faite, on est partis juste à temps d'Agadir.A Tiznit, on a pas trouvé le soleil, mais la situation était moins catastrophique.

Quand nous sommes partis d'Agadir la situation était comme ceci ; voir ci dessus.

Aujourd'hui, le passage était très difficile.

A Tiznit, bien que la situation soit moins graves que à Agadir, les images sont apocaliptiques. La route principale est devenu une rivière a haut débit, les égouts sont des fontaines et notre camping c'est transformé en lac en quelques heures de temps. Stijn et linda ont recu des bottes comme cadeaux de Noël :-) Heureusement notre emplacement est un peu en hauteur.
Au prochain post, plus d'information suivront dès que la connection internet sera correct. Entretemps, bonjour à tout le monde et joyeux noël.

Heureusement, bonito n'a aucun problème avec tout ceci, il a d'autres prioritées.

In Dar Bouaza lieten we enkele onderhoudswerken uitvoeren aan de mobi. Resultaat:  nieuwe koplamp, een herspoten cabine zonder gaten of roest, verbeterde vering, een plaat ter bescherming van onze motor en minder olie lekkage. Hierdoor stonden we een drietal dagen stil en zijn we toch nog in Casablanca beland. Teruggeraken naar de camping was moeilijker. De taxichaffeurs vroegen exhuberant hoge prijzen (tot 450 DH), en pas toen we ten einde raad een politieman om hulp vroegen, kregen we een eerlijke chauffeur te pakken.

De volgende stop was El Jadida. De oude Portugese wijk en cisterne, die door UNESCO als wereld erfgoed zijn bestempeld, waren het bezoek waard.
Vanaf Safi werd het landschap ook steeds mooier.  Het Noorden van Marokko kon ons niet echt bekoren, maar het zuiden lijkt veel goed te maken. Ook Essaouira (de meest westerse stad in Marokko, helaas ook met westerse prijzen) is zeker de moeite waard. Bovendien is deze regio min of meer ingepalmd door surfers zodat de sfeer er veel relaxer is.

Wij stonden ook een nachtje in Imsouane, een legendarische surfspot. Toen we het wondermooie strand afliepen werden we aangesproken door een oud Berbers vrouwtje. Ze troonde ons mee naar haar onwaarschijnlijk bescheiden huisje en bood ons allerlei lekkers aan op basis van de verfaamde arganolie (vermengd met griesmeel lijkt het verdacht veel op pindakaas).  De Marokkaanse gastvrijheid, zo hebben we al gemerkt, is echter zelden volledig vrij van bijbedoelingen. Met veel gebaren maakte het vrouwtje ons duidelijk dat ze wel wat pijnstillers kon gebruiken. We hebben er haar met veel plezier een aantal gegeven, het arme mensje zag duidelijk af. Op zo een momenten is het toch even slikken.. Verder kregen we ook nog pintjes van de surfers op de camping. Na nieuwjaar komen we waarschijnlijk nog eens terug naar dit schilderachtig stadje en sympathieke bewoners, zodat Xav hier wat aan zijn surfskills kan werken.

Nu bevinden we ons in Atlantic Parc, de grootste camping van Maroc en morgen trekken we door tot Agadir waar we paps & Linda zullen ophalen aan de luchthaven.

A Dar Bouaza on a fait effectuer quelques améliorations au mobi. Le résultat ; un nouveau phare, la cabine entièrement repeinte , donc plus de trous ni de rouille, amélioration de la suspension arrière, une plaque de protection pour le carter et le filtre et un moteur quasi sec. Comme tout cela à dureé 3 jours, on à qua,d mème été visiter Casablanca. Y aller n’était pas un problème, par contre retourner au camping après…..les chauffeurs de taxis nous demandait des prix exhubérant pour le voyage (jusqu’a 450DH), après 2 heures de recherche, à court d’idée on a demandé l’aide d’un policier ce qui résulta dans un succès immédiat.

Notre prochain arrèt était El Jadida ou nous avons visité la cité portugaise et la cisterne qui sont tous les 2 reconnu par Unesco comme patrimoine mondial.
Après cela nous sommes partis direction Safi, a partir d’ici le payisage est devenu de plus en plus impréssionant. Notre conclusion (pour l’instant) est  que le Nord du Maroc ne vaut pas tellement l’arrèt, par contre le Sud…
Après Safi, on c‘est arreté à Essouira pour passer la nuit , belle ville très propre. (excepté les prix qui sont très Européains)  De plus la région est prisé par les surfers, ce qui se ressent dans l’ambiance plus relax.

Le jour d’après nous avons passé la nuit à Imsouane, un spot de surf bien connu dans le milieu. Après l’installation dans le camping nous sommes partis en promenade le long de cette ligne cotière magnifique, ou  nous avons rencontrer une vieille dame Berbère qui nous a inviter à boire le thé et partager un repas chez elle. La maison, basique et rustique, pas d’eau ni d’électricté était situé en flan de montagne. La hospitalité Marocaine est bien connu, mais bien souvent parsemé d’espoir de recevoir quelque chose en retour. En utilisant le language des signes elle nous a fais comprendre qu’elle souffrait d’arthrose et d’autres malaises. Comme elle nous avait touché dans le coeur, nous lui avons volontairement donner quelques médicaments pour la soulager un  peu. Après notre balade, au camping nous avons encore partager quelques bières avec un petit groupe de voyageur/surfeurs de différente nationalitée. Il est très probable que nous alons venir féter le nouvel an et enfin apprendre à surfer dans cette endroit charmant. Parfois la vie est dure J

Maintenant nous sommes à Atlantica Parc, le plus grand camping du Maroc et demain nous partons pour Agadir ou nous allons voir Stijn et Linda (papa de Carol) qui arrivent à l’aeroport  en soirée.

We bleven een week staan op de camping in Mohammedia, waar we goed ontvangen werden (en voorzien van  muntthee) door de campingeigenaar & zijn zonen. We hebben er vooral veel uitgerust tot we onszelf gisteren min of meer genezen verklaarden, en verder trokken naar het zuiden. 
Toen we Casablanca doorkruisten verging ons de zin om de stad te bezoeken. Een grijze nevel, bij ons ook wel smog genoemd, overdekte alles. Ondanks de smorende hitte moesten we onze ramen dichthouden. Brussel is er niets bij.

Een 20-tal kilometer verder hielden we halt in Dar Bouaza, We hadden geluk want de wekelijkse soek vond plaats op 100m van onze camping. Opgelapte fietsband of  vers schapenhart, je vindt er ongeveer alles. Ook bij tandpijn is dit the place to be. Het standje van de “tandarts” bevindt zich naast de kraampjes met geconfijt fruit. Voor enkele dinars trekt hij met veel plezier een paar kiezen.

Hoe kip kopen in Marokko?
Je gaat naar de kippenafdeling van de soek, klampt een verkoper aan, kies je pluimvee uit de rondscharrellende, nog zeer levendige exemplaren, laat ze wegen, ding af, en enkele minuten later heb je 2,5 kg kippenvlees in je handen.

Shopping in Marok:

Voornamelijk Barcelona & de boot :

Onze eerste dagen Marokko kunnen we het best omschrijven als verrassend.
Het begon al bij de aankomst in Tanger. Na de vele horrorverhalen ivm corrupte douaniers vreesden we het ergste, maar na een kwartiertje waren we de grens gepasseerd. En slechts 1€ armer.
Onze eerste nacht brachten we door binnen de haven. Xav haalde onmiddellijk zijn beste onderhandelingstactieken boven en wist een nachtwaker op de kop te tikken voor 15 dirham (of 1,5€). Hoewel bewaakt, zagen we 's nachts toch enkele schimmige figuren langs onze parking sluipen. Waarschijnlijk hoopten ze ergens een gratis boottochtje richting Europa mee te pikken. Er heerste al bij al een bizaar sfeertje..

De volgende dag stortten we ons in het Marokkaanse verkeer. Woorden schieten tekort om het rijgedrag & de al dan niet gemotoriseerde voertuigen van de autochtone bevolking te beschrijven.
We zullen er ooit wel eens een videotje over posten.

Geveld door de (Mexicaanse ?) griep zijn we vervolgens gestrand in Moulay-Bousselham. Buiten de mooie lagune en kustlijn, die we wegens ziekte niet hebben bezocht, is er weinig te zien.
Bovendien kwamen we toe tijdens het feest van het schaap. Voor onze ogen werden schapen gekeeld, de straten werden overspoeld door bloed en de karkassen hingen te bengelen aan de bomen.
Het kwam luguber over, maar eerlijk is eerlijk, er hing wel een lekker bbq-geurtje.
Jammer genoeg waren tgv de Aïd alle winkels gesloten en werden we overal afgewimpeld met een 'kom binnen een weekje nog maar eens terug". Omdat we stilaan nood hadden aan vers eten zijn we verder getrokken naar Kenitra, waar we een supermarkt vonden. Zeer prijzig! Wie goedkoop wil leven in Marokko kan beter in de soeks gaan shoppen.

Ondertussen zijn we beland in Mohammedia, gelegen tussen Rabat en Casablanca, waar we verder gaan uitzieken en hopelijk nog een bezoekje kunnen brengen aan beide steden.
Voor we iedereen ongerust maken met onze griepperikelen: we zijn aan de betere hand.

La meilleure déscription pour notre première semaine au Maroc est ; surprenant.
A notre arrivée à Tanger, ont craignait le pire en ce qui concernait la douane, mais 15min plus tard et 10 dirham de moins, le "périple" était fini. Après cela il nous a fallut trouver un endroit pour passer la nuit, le choix c'est portée sur un parking gardé (15 dirham ) dans le port. Bien que gardé, au courant de la nuit quelques personnages rodais au alentours, probablement dans l'espoir de "gagner" un ticket gatuit direction l'Europe.
Une ambiance particulière..

Le matin venu il était temps de se lancer dans le traffic Marocain.
Pour tout ceux qui aiment le code de la route et l'ordre dans le traffic, ne rouler pas au Maroc.
A voir dans une de nos prochaines videos.

A la suite d'une grippe (méxicaine? ) on c'est retrouvé à Moulay-Bousselham. En dehors de la lagune et la ligne cotière, un village sans grand intéret.
Pour compléter l'histoire on y est arrivée le jour de la fète du mouton donc (quasi) tout commerce fermé pendant une semaine. Pendant notre balade en ville, en évitant les rivières de sang, mouton après mouton était égorgé et acroché au arbres prèt pour le désossement.
Mais restons honnète, bien que notre ame sensible de Belge était quelque peu perturbé, ca sentait vachement bon le bbq.
Vu que nos réserves était presque épuisé, on a repris la route. A Kenitra on a trouvé notre bonheur dans un supermarché. Prix élevés!
Pour vivre pas trop chère au Maroc, mieux vaut le shopping dans les souks.

Maintenant, on est à Mohammedia, entre Rabat et Casablanca ou on va continuer de géurir et éventuellement visiter ces 2 grandes villes.
Pour ceux qui s'inquiètent pour notre santé ; on se retappe bien.

De komende 3 maand kunnen jullie ons op dit nr bereiken:
Notre numéro de téléphone Marocain:

00 212 641 22 12 41

Barcelona
Na Vinaros en enkele dagen Garaf en Casteldeffels trokken we naar Port Forum.
Hier bevond zich (tot enkele weken geleden althans) de enige officiële mobilhome-parking van Barcelona. Bij aankomst bleek het terrein echter een andere bestemming te hebben gekregen. We mochten er niet in, maar konden er wel net naast de parking kamperen, samen met de vele andere geweigerde campers. Zodoende vonden we een relatief veilige en vooral gratis parking in Barcelona. Een onverwachte meevaller!

Tijdens onze laatste 48h op Spaans grondgebied slaagden we er in de voornaamste bezienswaardigheden van Barcelona aan te doen. We liepen door las Ramblas en het oude stadcentrum, bezochten park Guëll, de (nog steeds onafgewerkte) Sagrada Familia, de haven & parc forum, om af te sluiten met een uitputtende klim naar het kasteel van Montjuic, een wandeling door het park en het indrukwekkende kerkhof.
Met spierpijn maar zonder kleerscheuren namen we (voorlopig) afscheid van Spanje.

Das boot
Na een wachttijd van 6h (slechts 3h vertraging) konden we eindelijk inschepen in de Majestic.
Al onmiddelijk werden we ondergedompeld in de Marokkaanse cultuur en gewoonten. De afgeleefde bestelwagens van onze medereizigers kraakten en waggelden onder hun zware lading terwijl ze samen met ons de boot opreden. Eenmaal aan boord werd pas echt duidelijk dat dit onder Italiaanse vlag varend schip uitgeroepen was tot Marokkaans grondgebied. De sailorroom is ingericht als gebedsruimte, het zwembad en cafetaria als theehuis (vrouwen niet gewenst), en de overblijvende ruimtes worden aangewend als slaapplaats/zithoek. Het is een hele opgave om zich te verplaatsen op het schip zonder over de her en der verspreidde passagiers te struikelen.
Onze kajuit is niet onmiddellijk luxueus te noemen maar we zijn toch gelukkig dat we onze eigen plek hebben.

Over een 2-tal uur zullen we aanmeren in Tanger (en dit dan weer ongeveer 12h te vroeg dan was voorzien...). We kijken er met hoopvolle maar gemengde gevoelens naar uit. Inshallah :-)

Barcelona
Après Vinaros et quelques jours à Garaf et Casteldeffels nous avons déménager au port Forum.
Ici se trouvait (il ya quelques semaines) le seul parking officiel pour motorhome de Barcelona. Mais à notre arrivée, il semblait que le parking avait recu une nouvelle directive. Dorénavant, entrée interdite. Heureusement on a su se garer juste en dehors à coté des autres cc qui avait subi le mème sort. Du coup, on a su dormir tranquillement et gratuitement à Barcelona, du jamais vu.
Pendant nos dernières 48h en Espagne on en a profiter de visiter quelques endroits intéressant; La Ramblas, parc Guël, la Sagrada Familia, le parc Forum et le Montjuic.
Ensuite nous avons dis adieu ( temporaire ) à l'Espagne, les muscles encore raides de nos promenades des jours précédent.

Das boot
Après 6 heures (donc 3 de retardement ) on a enfin su embarquer à bord du Majestic.
Dès notre arrivée on a été submerger dans la culture Marocaine et ses habitudes. Flanqués par des camionettes délabrées en grosse surcharge nous sommes monter à bord. Dès le premier instant, on c'est rendu compte que le bateau Italien avait été déclaré "territoire de Royaume du Maroc". Le sailer room est devenu la mosqué, la piscine et le bar sont une maison de thé (rares sont les femmes qui ci rendent) et quasi tout les éspaces restants sont devenu des dortoirs improvisés. Idem pour les escaliers et halls.
Bien que notre cabine est basique, on est quand mème heureux d'avoir un éspace pour nous.

Plus que 2 heures et nous arrivons à Tanger. On attend impatiament l'arrivée avec un mélange d'éspoir et d'autres sentiments divers. Inshallah :-)

Valencia en zo:

Thanks Rob & Sally for a great evening. We hope to see you again along the way! Keep on living the good life and stay off the cigarettes :-)

Onze buren uit Groot-Brittannië op camping Vinaros.

El Saler was een ideale uitvalsbasis voor onze 11-daagse citytrip Valencia.
Gelegen aan het begin van de Albufera vonden we er een mooie plek, met kilometerlange, quasi verlaten stranden. De enige storende elementen waren de alomvertegenwoordigde muggen en ander gespuis (lees: illustere in zichzelf en soms naar elkaar toe gekeerde personages)

Valencia zelf is een stad naar ons hart. Hoewel het een grootstad is, is de sfeer er ontspannen en gemoedelijk. 
De voornaamste bezienswaardigheid is waarschijnlijk "La ciutat de les arts y ciencies". Een knap staaltje architectuur dat nog het meeste gelijkt op een reusachtige ufo. De aanwezige recreatiemogenlijkheden waren minder indrukwekkend. We bezochten er de Oceanografic (te duur), de Hemisferic (te achterhaald) en de museo de las ciencias (best oke).
Het oude stadsgedeelte is zowaar nog imposanter en na zonsondergang wordt Carmen, de uitgaansbuurt, er overspoeld door trendy en alternatieve Valencianen, studenten en toeristen.
Onze laatste dag ter plaatse besteedden we in Gulliver. Meer bepaald op een grote speeltuin in de vorm van een aangespoelde reus. Jong en oud kunnen zich amuzeren (en wij dus ook).

Nadat we in Alboraya nog 2 kg chufa's zijn gaan halen (& een koplamp stukreden) vertrokken we opnieuw noordwaarts.
We keerden terug naar de Camping van Vinaros om de laatste voorbereidingen te treffen alvorens naar Noord-Afrika te vertrekken. We werden onmiddellijk met open armen en een welgemeende "how are you doing?" ontvangen door onze voormalige buren, het Engelse koppel.
Over enkele dagen hopen we een goede (en vooral veilige) staanplaats te vinden in de buurt van Barcelona, zodat we ook deze stad grondig kunnen verkennen.

El Saler était une base idéale pour notre citytrip de 11 jours Valencia.
Situé au début de l'albufera nous y avons trouvé un bel endroit avec des plages quasi désertes à perte de vue. A part les moustiques omniprésents et autres parasites ( dit: spécimens humains introvertis et parfois très extravertis envèrs leur congenaires) rien de désagréable.

Valencia est une ville comme on les aimes. Bien qu'il s'agit d'une grande ville, l'ambiance y est décontracté et conviviale.
En bordure de ville se trouve la "Ciutat de las arts y ciencies", qui est une cité avec un architecture très futuriste qui resemble fortement à un véhicule extratérrestre.
Les activitées et expositions sur place était par contre moins intéressantes. On y a visité l'Océanografic (trop chèr), l'Hémisféric (dépassé) et le museo de las ciencias (vaut la peine).
La vieille cité de Valencia est encore plus impréssionante, ci bien en journée que le soir quand les rues reprennent vie et sont envahie par les jeunes Valenciens altérnatif, étudiants et touristes. En dernier lieu nous avons visité le parc "Gulliver" ou se trouve un géant en forme de plaine de jeux.

Après avoir fait un dernier arrèt à Alboraya ou nous avons acheté 2kg de chuffa's (et cassé un phare) nous avons repris la route en direction du nord.
Après une centaine de kilomètres on c'est arrèté au camping à Vinaros ou nous allons préparer notre traversée vèrs l'Afrique du Nord. Dès notre arrivée nous avons était aceuilli bras ouverts par nos anciens voisins Anglais.
Dans quelques jours nous ésperons trouver un bon (et surtout sécurisant) endroit dans les environs de Barcelone qui va nous permettre d'explorer la ville.

Wat eten en drinken betreft komen wij in de provincie Valencia niets te kort.

De paellarijst (arroz bomba) wordt geteeld in het natuurpark Albufera, een immense lagune op een 10-tal km van de stad Valencia, en het typisch Spaanse gerecht kende alhier zijn oorsprong. In El Palmar wordt nog steeds de traditionele paella bereid, en zo wordt gezegd, de beste van heel Spanje. We zijn het gaan uittesten en inderdaad: het heeft ons geweldig goed gesmaakt!

Ook is Valencia de bakermat van Horchata, een drankje op basis van Chufa-nootjes dat liefst zeer koud wordt geserveerd. Het is op elke straathoek te verkrijgen, maar wij zijn toch van plan om Alboraya te vereren met een bezoekje. Dit stadje staat bekend om zijn Horchata van uitzonderlijke kwaliteit.

Onze voorlopige top 10 :

1.   Paella
2.   Horchata
3.   Gepofte castanas
4.   Chufa's
5.   Cava (evidente...)
6.   Spaanse Patisseriekes
7.   Pipa's
8.   Chips met jamón-smaak
9.   Cherimoya (vreemde maar zeer lekkere tropische fruitsoort)
10. Sprankelende Sangria

Een kort filmje ivm onze culinaire avonturen:

(niet geschikt voor gevoelige kijkers, met name voor enthousiastelingen van kleine schaaldieren)

En ce qui concerne la gastronomie, que du bonheur à Valence.

Le riz typique pour la paëlla (arroz bomba) est cultivé dans le parc naturel de l'Albufera, une lagune immense à une dizaine de km de Valence. Au bord de cette lagune ce trouve le petit village El Palmar, connu depuis très longtemps pour sa tradition de la paëlle, El Palmer serait le lieux ou la paëlle trouve ses origines. Ceci dit, nous n'avons pas su résister a l'appèl d'El Palmar et en effet, c'était délicieux!

Valence est aussi le lieu d'origine de la Horchata, boissons à base de noisettes de Chuffa. Ca ce trouve à chaque coin de rue et c'est délicieux. Prochaine étappe en ce qui nous concerne ; Alboraya, le village d'origine de la Horchata!

Pour notre top 10 et un 'tit court métrage des bonheurs culinaires qui rendent le voyage encore plus agréable voir ci dessus!

Gezien wij bij het vertrek uit Sagunto met zowel een lege watertank als een volle cassette zaten, en geen voorzieningen vonden, moesten we opnieuw een camping opzoeken. In Cheste, een mooi stadje ten westen van Valencia, vonden we Ocio nostrum caravaning. Een bedrijfje gespecialiseerd in accesorios para (auto)caravanas met parking en area de servicios.

Toen wij de volgende dag de omgeving per fiets wilden gaan verkennen sloeg het noodlot echter toe. Bij het losmaken van de fietsen raakte Xav's pink gekneld, hetgeen een "immense" snede en zeer pijnlijke dedo menique tot gevolg had. Omdat de vinger bij het vallen van de avond onbeweeglijk was geworden zijn we toch maar naar het ziekenhuis in Manises gereden om alles te laten checken. Gelukkig bleek het nogal mee te vallen. Geen breuk, maar een kneuzing, en puntos waren niet nodig . Xav was wel niet te spreken over de hardhandige aanpak van de Spaanse dokters.

Er waren tevens positieve kanten aan ons verblijf in Cheste. In de mobilhome-winkel bleken ze toevallig een frigo te bezitten met exact dezelfde afmetingen als de onze. Het enige verschil was dat deze wel functioneerde. Bijgevolg hebben we nu dus een frigo die koelt, een wereld van verschil.. Op de camping zelf, waar wij trouwens helemaal alleen stonden, raakte ons Pax ook bevriend met de perros van de concierge. 
Zie het filmpje:

Après notre départ depuis Sagunto, la cassette chimique étant pleine et le réservoir d'eau vide, on s'est mis a la recherche d'une aire de service pour régler tout cela. Nous avons trouvé ceci chez Ocio Nostrum caravaning è Cheste, une petite ville charmante à 20km de Valencia. Le site étant un magasin de cc/camping/aire de service, on à trouvé notre bonheur.

Le lendemain la situation à un peu tourné au vinaigre quand (habille et tout en douceur comme je suis ;-) )je me suis coincé un doigt dans un des vélos avant la balade. Après la sortie en vélo et la visite de Cheste, mon doigt étant devenu tout raide, on a décidé de faire un check à l'hopital. Heureusement rien de cassé. Ce qui me restera de ma visite chez un docteur Espagnole est la "douceur" avec laquelle ils travaillent...avis au amateur de douleur!

Par contre la chance était de la partie aussi, Pax c'est fait un nouvelle copine ( le chien de la concièrge ) voir ci dessus et incroyablement mais vrai, dans le magasin était stocké éxactement le mème frigo que le notre avec pour seule différence que celui ci refroidissait bien et nétait pas oxidé dans tout les sens. Brève réflexion et 4 heures d'attente plus tard nous sommes parti direction Valencia avec des boissons fraiches dans le cc!!

Gezien we toch enige tijd in España zullen blijven hangen hebben we ons maar een Spaanse sim-kaart aangeschaft. Voor iedereen die ons wil bereiken, bel ons liefst op onderstaand nummer:

0034 63 52 63 88 2

Comme nous résidons pendant quelques temps en Espagne , nous avons pris un numéro de téléphone Espagnole. Ci vous voulez nous joindre, voir le numéro ci dessus.

Ons eerste campingbezoek hebben we maar liefst 23 dagen kunnen uitstellen.
De dag na onze vorige post gaf onze boiler er echter plotseling (& voor korte duur) de brui aan en zijn we dan toch bezweken. Na een lange dag op het strand is een warme douche goud waard.. De camping zelf was erg confortabel maar nogal saai. Onze buren bestonden enerzijds uit een Brits koppel die hun huis voorgoed hadden ingeruild voor een super-de-luxe camper en anderzijds een Duits koppel samen met  hun 2 katten, die regelmatig werden uitgelaten aan de leiband.
Ja, aan de Costa Dorada is het goed vertoeven voor gepensioneerden van elke nationaliteit.

In Peniscola, waar we onze volgende kampplaats vonden, zijn we het oude stadje ingelopen. Heel charmant, met smalle steile steegjes en huisjes bepleisterd met schelpjes. Het contrast was groot met de rest van de kustlijn, die voornamelijk bestaat uit nieuwbouw, onafgewerkte nieuwbouw en Duitse toeristen.

De dag erop kwamen we dan toch terecht in een iets authentieker stukje Spanje. Langs de wegen overal appelsienboompjes, dadelpalmen, loslopend wild en rommelige huisjes. We zijn gestopt aan een vissersdorpje, bestaande uit 2 straten en een cafétje.
De vriendelijke cafébaas en zijn vrouw wisten ons bij een glaasje wijn en wat tapa’s te vertellen dat het dorpje een 50-tal bewoners telde.
Maar aan de Spaanse costa’s zijn toeristische accommodaties nooit ver weg. Op een kilometer wandelen was  een immense camping gevestigd, en we besloten ons te wagen aan onze eerste “campingcrash”.
Dit houdt in: Het gratis gebruik maken van de douches en dan terug de camping uitwandelen.

 Een warme douche later vertrokken we richting Sagunto waar we vandaag zijn aangekomen. Ondertussen stopten we nog in Bennicassim, een toeristische trekpleister voor rijke Spaanjaarden met wederom veel nieuwbouw, en een verlaten strand in de buurt van Chilches, waar we voor het eerst op het strand zelf konden kamperen.

Kort samengevat:  Het weer is hier nog steeds zeer goed, we zijn volledig gewonnen voor de Spaanse keuken (mijn favoriete ontdekking is Hochata, terwijl Xavier het moeilijk heeft om te weerstaan aan porras) en we vinden de Spanjaarden, hoewel niet altijd begrijpbaar, best wel sympathieke mensen.

Nog een filmpje met een klein stukje Frankrijk, maar vooral veel sol y playa:

Hola a todos!
Wij hebben vandaag de provincie Valencia in Spanje bereikt.
Het is hier nog onwaarschijnlijk warm (27°C in de schaduw vanmiddag) en op dit moment zitten wij in t-shirt op een terrasje te genieten van een flesje cava bij het rustgevende geluid van tsjierpende krekels. Het leven kan mooi zijn :)

Verder hebben we de laatste dagen serieus wat kilometers afgelegd. Het zuiden van Frankrijk (met stops in de buurt van Bordeaux en Carcassone) en het noorden van Spanje zijn voorbij gevlogen. Tijdens een blitsbezoekje Barcelona werden we onmiddellijk geconfronteerd met het feit dat de gemiddelde Spanjaard enkel en alleen Spaans spreekt. Gelukkig konden we toch een minimum communiceren dankzij Primleurs 'learn Spanish I'.

Onze eerste overnachtingsplaats op Spaans grondgebied bevond zich aan een exclusieve jachthaven in Garaf, een 30-tal kms buiten Barcelona. Het enige nadeel van deze plaats was de drukke spoorwegverbinding, maar kom, we hebben er niet van wakker gelegen. Zelf de gardia civil was er zeer behulpzaam.
Onze volgende staanplaats was vlakbij het strand in Roda de Bara. Leuk, maar een beetje volgebouwd en ietswat te toeristisch naar onze smaak. We hebben er wel onze eerste Spaanse tapa geproefd, croquetas de pollo. Xav heeft er ook het bodyboard kunnen uittesten gezien er redelijk wat golven waren.

En nu zitten we dus in Vineros, een mooi kleurrijk stadje dat we daarnet per fiets zijn gaan verkennen. We zijn van plan om de komende dagen door te brengen a la playa, met zwemmen, snorkelen, vissen, kano varen en dergelijke meer. En onze Spaanse woordenschat uit te breiden.. Adios y en breve!  

Deel 1 :

Wij hebben de afgelopen week genoten van veel zon, zee en strand.

Na onze laatste post zijn we rechtstreeks doorgereden naar La Rochelle aan de Atlantische Oceaan. De parkeergelegenheden daarginds waren zo degelijk dat we er enkele dagen zijn blijven staan. Niet alleen heb ik er mijn eerste vis ooit gevangen (een prachtexemplaar, zie filmpje), er waren ook à volonté krabjes, garnalen en escargots te vinden. Het was allemaal dik in orde.

Onze volgende tussenstop bevond zich in Saint-Laurent-De-La-Prée. Een uitgestorven maar prachtige plaats, midden in de natuur met eigen privéstrand. Na zonsondergang hebben we bij ons kampvuur kunnen genieten van een tot nu toe nog ongeëvenaarde sterrenhemel. S' morgens was het wel even schrikken want we bleken op jachtterrein te staan. Op naar de volgende lokatie dus.

Hiervoor moesten we wel even de Gironde oversteken. In Royan namen we "le Bac" en een half uur later meerden we al aan in Le Verdon-Sur-Mer. Ook hier vonden we met veel gemak een leuke standplaats, slechts op één duin van de zee verwijderd. Gezien wildkamperen er toegestaan is (buiten seizoen) hebben we enkele dagen ge-parking-hopt. Tot het gisterenavond nogal stormachtig werd. Hierop besloten we niet langer te treuzelen en verder richting zuiden = beter weer te tuffen.
De komende dagen zullen we voorbij de Pyreneëen trekken, niet via Bilbao maar via Perpignan, richting Valencia waar het op dit moment nog volop zomers is.

Enkele sfeerbeelden van de eerste 2 weken van onze reis:

Onze stop in Tigy zit er ondertussen op.
We willen de vader van Xav en Annick heel hard bedanken voor de ongelofelijke (zij het calorierijke) maaltijden, goede zorgen en de lekkere kadootjes.

Onze tijd ter plaatse hebben we nuttig kunnen besteden met een aantal last-minute aanpassingen aan de mobilhome, vele gastonomische uitspattingen, het verkennen van de Loire-streek en Orleans, en dagelijkse wandel- en fietstochten. Maar na een weekje stilstaan begon het opnieuw te kriebelen dus wij mobi in, gordels aan en de baan op richting Westkust Frankrijk.

Gezien we eerst nog wat inkopen moesten doen zijn we slechts 30 km verder beland op een pittoresk plaatsje langs ‘Le Loir’, een zijriviertje van de Loire, in St Jean Froidmentel. Op een zeldzame wagen en een familie muskusratten na hadden we de plek geheel voor ons.

Op dit moment staan we even stil aan de Quick in Tours, vooral interessant omwille van de gratis en onbeveiligde internetverbinding. Vandaag staat er verder nog op het programma: een bezoekje Tours, het zoeken van een geschikte slaapplaats en de nodige activiteit met onze hondjes. Tot binnen enkele dagen!

Après un arrêt à Tigy nous avons repris la route. On tient à remercier mon père et Annick pour les suberbes repas ( calorifiques ? ) , les bon soins et les cadeaux délicieux! Durant notre pause nous en avons profité de faire quelques travaux dernière-minute au mobi, visiter les bords de Loire et Orléans, de se balader et bien sur s’adonner a quelques ébats gastronomiques.

Mais après une bonne semaine la microbe du voyage a repris le dessus et nous avons pris la route direction Côte Atlantique. Vu qu’il restait quelques achats à faire nous nous sommes retrouver que 30km plus loin dans un endroit sympa à Saint-Jean-Froidmentel aux rives d’une petite rivière “le Loire”. A une rare voiture et une famille de rats près, on a eu l’endroit pour nous.

En ce moment on est sur un parking à Tours ou on a découvert du ‘wi-fi’ gratuit (merci Quick). Encore au programme aujourd’hui ; une visite de Tours, rechercher un endroit pour passer la nuit et une bonne dose d’activitée pour les chiens.
A dans quelques jours!

Eén van onze bezigheden hier is het uitputten van Pax.

Dit is één van de vele manieren waarop we dit (althans proberen te) doen: